Stefan Kiedrzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stefan Kiedrzyński (ur. 20 lipca 1888 w Warszawie, zm. 19 lipca 1943 w Nowej Wsi pod Warką) – polski dramaturg i powieściopisarz, nagrodzony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury.

Absolwent warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach 1913-1917 przebywał w Paryżu, Petersburgu i Mińsku. Po I wojnie światowej osiadł w Warszawie. Był stałym współpracownikiem Kuriera Warszawskiego. Tworzył komedie, satyry, farsy, powieści obyczajowe i sensacyjne, a także scenariusze filmowe.

W latach trzydziestych XX wieku namówiony przez swojego przyjaciela i rówieśnika Zygmunta Bartkiewicza, Kiedrzyński nabył dość duży plac przy ulicy Sportowej w Brwinowie pod Warszawą, gdzie wybudował dom.[1]

Wszystkie jego utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek.[2]

Wybrane tytuły[edytuj | edytuj kod]

  • Chimera (1907)
  • Cudowne medium
  • Dzień upragniony (1933)
  • Dzisiejsi (1911)
  • Fatalne miłosierdzie
  • Gniazdko (1909)
  • Krzyk w nocy (1919)
  • Nie rzucaj mnie, madame (1930)
  • Panna Coctail (1937)
  • Pocałunek wojny
  • Rozkosz życia
  • Serce na ulicy (1930)
  • Trujący kwiat (1914)
  • Twarze bez masek (1934)
  • Uśmiech szatana
  • Wino, kobieta i dancing (1930)
  • Żona i nie żona (1926)

Ekranizacje[3][edytuj | edytuj kod]

  • Słodycz grzechu (1914)
  • Zew morza (1927)
  • Tajemnica starego rodu (1928)
  • Żona i nie żona (1939)
  • Kłamstwa Krystyny (1939)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy