Stefan Kieniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan Kieniewicz
Data i miejsce urodzenia 20 września 1907
Dereszewicze na Białorusi
Data i miejsce śmierci 2 maja 1992
Konstancin
prof. dr hab. nauk nauki humanistyczne
Specjalność: historia XIX wieku
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Doktorat 1934 – nauki historyczne
Uniwersytet Poznański
Habilitacja 1946 – nauki historyczne
Uniwersytet Jagielloński
Profesura 1949
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN przewodniczący (1969-1984)
Komitet Nauk Historycznych
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – 1975)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka "Zasłużony Nauczyciel PRL"

Stefan Kieniewicz (ur. 20 września 1907 w Dereszewiczach na Białorusi, zm. 2 maja 1992 w Konstancinie) – polski historyk i archiwista, badacz historii Polski XIX wieku. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Polskiej Akademii Nauk. Żołnierz Armii Krajowej i uczestnik powstania warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w znanej szlacheckiej litewskiej rodzinie Kieniewiczów herbu Rawicz z powiatu mozyrskiego. Był absolwentem Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1925)[1]. Ukończył historię na Uniwersytecie Poznańskim (1930), wśród jego wykładowców byli Marceli Handelsman i Adam Skałkowski. W roku 1934 obronił doktorat. Od roku 1937 do 1944 pracował w Archiwum Skarbowym w Warszawie. Podczas wojny służył w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Podczas powstania warszawskiego został ranny, po jego upadku był przetrzymywany w obozach w Wirtembergii i Badenii.

Po wojnie związał się z Instytutem Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Po habilitacji na Uniwersytecie Jagiellońskim (1946) był zastępcą profesora UW, od 1949 profesorem nadzwyczajnym, a od 1958 profesorem zwyczajnym. Tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych uzyskał w 1949[2]. W latach 1953-1968 pracował także w Instytucie Historii PAN. W 1965 został członkiem korespondentem PAN, a w 1970 członkiem rzeczywistym. Był członkiem i przewodniczącym (1969-1984) Komitetu Nauk Historycznych PAN. Należał do Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 1974 – członek honorowy) oraz Węgierskiej Akademii Nauk (od 1975 – członek zagraniczny). Specjalizował się w historii Polski XIX wieku.

Jego synem jest profesor Jan Kieniewicz.

Wyróżnienia, nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Opublikował ponad 500 prac naukowych, w tym:

  • Społeczeństwo polskie w powstaniu poznańskim 1848 r. (1935)
  • Adam Sapieha (1939)
  • Ruch chłopski w Galicji w 1846 r. (1951)
  • Historia Polski 1795-1918 (1968)
  • Powstanie styczniowe, Warszawa 1972, ISBN 83-01-03652-4.
  • Przesłanki rozwoju nauki polskiej w okresie międzypowstaniowym, „Studia i materiały z dziejów nauki polskiej”, Seria E, Z.5, 1973.
  • Les insurrections polonaises du XIXe siècle et le problème de l’aide de la France, PWN, Warszawa 1971, Conférence au Centre Scientifique de Paris de l’Académie Polonaise des Sciences le 24 avril 1970.
  • Les chances de l’insurrection polonaise de 1863, PWN, Warszawa 1973, Conférence au Centre Scientifique de Paris de l’Académie Polonaise des Sciences le 7 décembre 1973.
  • Warszawa w powstaniu styczniowym, Warszawa 1983, ISBN 83-214-0303-4 (wydanie ocenzurowane przez cenzurę stanu wojennego)
  • Smolna 30. Urywki wspomnień, [w:] Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, PIW, Warszawa 1989, s. 126-132.

Przypisy

  1. Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, PIW, Warszawa 1989; spis absolwentów na s. 346, poz. 20. oraz fot. 42 po s. 224; Smolna 30. Urywki wspomnień, s. 126-132.
  2. Stefan Kieniewicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Andrzej Śródka, Uczeni Polscy XIX-XX stulecia, Aries, Warszawa 1994, s. 193-194.
  4. Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności, PAU, Kraków 1945, s. 154.
  5. 5,0 5,1 5,2 Roczniki Uniwersytetu Warszawskiego – T. 10-13.1972, s. 50.
  6. 6,0 6,1 Nauka polska, T. 15, Polska Akademia Nauk, 1967, s. 68, 135.
  7. M.P. z 1954 r. Nr 112, poz. 1589
  8. 8,0 8,1 Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 1.
  9. Janina Adamowiczowa, Marian Kotowski, Nagrody państwowe w latach 1948-1955, 1964-1972. Informator, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 162.
  10. Rocznik literacki, Instytut Literacki, 1972, s. 656.
  11. Doktorzy honoris causa UMCS. umcs.lublin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  12. 12,0 12,1 Roczniki Uniwersytetu Warszawskiego, T. 16-18, 1978. s. 175.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]