Stefan Ludwik Grodecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Ludwik Grodecki
porucznik obserwator porucznik obserwator
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1903
Niedźwiedź
Data śmierci 16 sierpnia 1968
Przebieg służby
Lata służby 1929-1930, 1934-1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Lotniczy,
Wojskowa Składnica Tranzytowa (Westerplatte)
Główne wojny i bitwy obrona Westerplatte
Późniejsza praca Port Gdański,
Ministerstwo Żeglugi-Centralny Zarząd Portów
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej

Stefan Ludwik Grodecki (ur. 25 sierpnia 1903 w Niedźwiedziu, zm. 16 sierpnia 1968)[1]porucznik Wojska Polskiego, obrońca Westerplatte, odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana i Karoliny. Szkołę powszechną ukończył w 1915, egzamin dojrzałości zdał w 1923. Rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej na wydziale budowy maszyn i elektryki, lecz ich nie ukończył, gdyż 14 sierpnia 1929 został powołany do czynnej służby wojskowej w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. We wrześniu 1930 przeniesiono go do rezerwy.

Westerplatte maps 1.png
Polscy oficerowie po kapitulacji Westerplatte, 7 września 1939.
Od lewej: chor. Edward Szewczuk, por. Stefan Grodecki, kpt. Mieczysław Słaby, kpt. Franciszek Dąbrowski, ppor. Zdzisław Kręgielski
Grób por. Stefana Ludwika Grodeckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

1 sierpnia 1934 został przyjęty do pracy w Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Sprawował tam nadzór nad urządzeniami technicznymi, dźwigami w basenie portowym, siecią wodociągową i elektryczną. W styczniu 1936 otrzymał nominację na stopień porucznika-obserwatora rezerwy. Podczas obrony WST we wrześniu 1939, był adiutantem majora Henryka Sucharskiego. Po kapitulacji Westerplatte trafił do niewoli niemieckiej, którą przebył jako jeniec wojenny w Oflagu II C Woldenberg.

Po oswobodzeniu oflagu powrócił do Polski i do października 1945 pracował na kierowniczym stanowisku w Porcie Gdańskim. W latach 1945-1950 był zatrudniony w Centrali Zbytu Produktów Przemysłu Węglowego Gdańsk-Gdynia jako starszy inżynier ruchu, kierownik techniczny portu węglowego, a następnie jego główny inżynier. Od stycznia 1950 do kwietnia 1954 był naczelnym inżynierem ruchu w Zarządzie Portu Gdańsk-Gdynia. W kwietniu 1954 – po reorganizacji przedsiębiorstwa portowego – został przeniesiony do Warszawy na stanowisko głównego mechanika w Ministerstwie Żeglugi-Centralnym Zarządzie Portów.

Był członkiem Związku Polaków (do 1939), Związku Obrońców Westerplatte i ZBoWiD-u. Zmarł 16 sierpnia 1968. Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18, rząd 1, grób 8).

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Joanną z domu Kramarz. Miał z nią dwoje dzieci: Jana (ur. 1946) i Barbarę (ur. 1949). Jego rodzeństwo to Bronisław, Janina(Zając), Maria(Knapczyk - wieloletnia nauczycielka a potem kierownik i po zmianie nazw dyrektor szkoły podstawowej w Rudzie Ślaskiej - obecna SP8) i mój mentor ks.prałat S.Grodecki, oraz siostra ... nie znam imienia, ma grób w Skrzydlnej. Nazwisko pochodzi od wiedeńskiego polaka o nazwisku Gros (Gross), który po przyjeździe w tereny obecnego beskidu wyspowego zmienił nazwisko (lub powrócił do) Grodecki. Siostra Janina(Zając) i brat Bronisław walczyli w AK, a Brat ks. Stanisław przeżył "Mauthausen-Gusen".

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Medal 10-lecia Polski Ludowej
  • 1956 Złota Odznaka „Zasłużony Pracownik Morza”

Film[edytuj | edytuj kod]

W wyreżyserowanym przez Stanisława Różewicza filmie fabularnym Westerplatte postać por. Stefana Grodeckiego zagrał Mieczysław Milecki. Z kolei w filmie Tajemnica Westerplatte w reżyserii Pawła Chochlewa Grodeckiego zagrał Borys Szyc.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]