Stefan Melkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stefan Melkowski (ur. 21 maja 1931 w Toruniu) – polski eseista, historyk literatury oraz krytyk literacki.

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. W 1962 roku uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie Warszawskim za rozprawę o poglądach estetycznych Bolesława Prusa. Jako krytyk literacki debiutował w 1955 roku na łamach miesięcznika "Głos Nauczycielski". W latach 1955-1965 był kustoszem Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od roku 1965 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika oraz Uniwersytetu Warszawskiego.

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Poglądy estetyczne i działalność krytyczno-literacka Bolesława Prusa (1963)
  • Bryll (szkic, 1974)
  • Świadectwo obecności (szkice, 1978)
  • Pisarz w społeczeństwie (szkice, 1979)
  • Oczekiwania i zapowiedzi (szkice, 1980)
  • Rówieśnicy i bracia starsi (szkice, 1980)
  • Powód czytania (szkice, 1982)
  • Różne strony (szkice, 1983)
  • Wojciech Żukrowski (szkic, 1985)
  • Wyznania zawieszonego (felietony, 1987)
  • Powieść na rozdrożu. Poetyka "Sławy i chwały" Jarosława Iwaszkiewicza (Toruń 1994)
  • Świat opowiadań. Krótkie formy narracyjne w prozie Jarosława Iwaszkiewicza po roku 1939 (Toruń 1997)
  • Między uwielbieniem a odrzuceniem. Problematyka profesjonalnego odbioru dzieł literackich na przykładzie głosów krytyki z lat 1945-1995 o twórczości Jarosława Iwaszkiewicza (Toruń 2004)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.