Stefan Niesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Niesiołowski
Stefan Niesiołowski Kancelaria Senatu 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1944
Kałęczew
Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 6 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Okres urzędowania od 25 listopada 1991
do 14 października 1993
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Lśniącej Gwiazdy II Klasy (Tajwan) Krzyż Honoru Bundeswehry w Złocie (Niemcy)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stefan Konstanty Myszkiewicz-Niesiołowski[1] (ur. 4 lutego 1944 w Kałęczewie) – polski polityk, profesor nauk biologicznych, wykładowca Uniwersytetu Łódzkiego, wicemarszałek Sejmu VI kadencji, poseł na Sejm X, I, III, VI i VII kadencji, senator VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk biologicznych, od 1990 jest doktorem habilitowanym, w 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora. Nauczyciel akademicki w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ.

Działalność opozycyjna w PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 1964–1970 był współzałożycielem i działaczem konspiracyjnej organizacji "Ruch", kwestionującej legalność PRL. W 1970 był pomysłodawcą akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. 20 czerwca w wyniku dekonspiracji, wraz z innymi działaczami (m.in. Emilem Morgiewiczem, Marianem Gołębiewskim, Andrzejem i Benedyktem Czumą), został aresztowany. 23 października 1971 skazano go na karę 7 lat pozbawienia wolności za "czynienie przygotowań do obalenia ustroju socjalistycznego przemocą" oraz próbę podpalenia. Karę odbywał w więzieniu w Barczewie[2]. We wrześniu 1974 został zwolniony na mocy amnestii.

Od 1980 należał do NSZZ "Solidarność". Był m.in. przewodniczącym komisji zakładowej "Solidarności" na Uniwersytecie Łódzkim.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 został zatrzymany, następnie osadzony w ośrodku dla internowanych w Jaworzu, gdzie spędził około roku.

Działalność polityczna od 1989[edytuj | edytuj kod]

Był współzałożycielem ZChN, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001, w tym samym roku krótko związany był z Przymierzem Prawicy[3]. W 2003 wraz ze Zbigniewem Romaszewskim i Janem Rulewskim współtworzył ugrupowanie Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość.

Był posłem trzech kadencji: w latach 1989–1991 (w Sejmie kontraktowym), 1991–1993 (w Sejmie I kadencji) i 1997–2001 z ramienia Klubu Parlamentarnego AWS (w Sejmie III kadencji był przewodniczącym zespołu chrześcijańsko-narodowego w ramach klubu parlamentarnego AWS, skupiającego posłów i senatorów ZChN). W 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został senatorem z ramienia Platformy Obywatelskiej. Klub PO zgłaszał jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, została odrzucona w tajnym głosowaniu[4].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu lubuskim 69 385 głosów. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu[5], 8 lipca 2010 po rezygnacji Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu jako najstarszy członek prezydium Sejmu przejął jego regulaminowe obowiązki marszałka Sejmu do czasu wyboru następcy – Grzegorza Schetyny. Został przewodniczącym Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego[6].

W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji, otrzymując w okręgu lubuskim 36 993 głosy[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego dziadek, Bronisław Łabędzki, został w 1905 zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Wuj, Tadeusz Łabędzki, był jednym z przedwojennych przywódców Młodzieży Wszechpolskiej. Został on zabity w 1946 przez funkcjonariuszy UB w czasie przesłuchania. Ojcem Stefana Niesiołowskiego był Janusz Niesiołowski, który brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 oraz kampanii wrześniowej w 1939, następnie był żołnierzem Armii Krajowej.

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską, jego jedynym dzieckiem jest prawniczka Joanna Niesiołowska-Księżak. Jego bratem jest Marek Niesiołowski, również działacz opozycji w okresie PRL.

Jest członkiem m.in. Klubu Inteligencji Katolickiej w Łodzi oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Wyróżnienia

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Spojrzenie na Amerykę (wydana w drugim obiegu)
  • "Ruch" przeciw totalitaryzmowi, Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1985
  • Wysoki brzeg, "W Drodze", Poznań 1989
  • Meszki (Simuliidae, Diptera) rzek Widawki i Grabi, Wyd. UŁ, Łódź 2001
  • Muchówki (Diptera), wujkowate (Empididae: Hemerodromiinae, Clinocerinae), Wyd. UŁ, Łódź 2005

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2012-07-22].
  2. Piotr Wesołowski: Więzień Niesiołowski. wyborcza.pl, 27 października 2012. [dostęp 2012-10-28].
  3. Inauguracja Przymierza Prawicy. wprost.pl, 21 kwietnia 2001. [dostęp 2012-07-22].
  4. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Senatu VI kadencji (1. posiedzenie, 20 i 27 października 2005). [dostęp 2012-07-22].
  5. Znamy nazwiska wicemarszałków Sejmu. gazeta.pl, 6 listopada 2007. [dostęp 5 grudnia 2011].
  6. Współpraca Międzynarodowa Sejmu. Grupy bilateralne. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny (VI kadencja). sejm.gov.pl. [dostęp 2012-07-22].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-07-22].
  8. Dz.U.R.P. z 1989 r. Nr 6, poz. 40
  9. Orders and decorations bestowed by President (ang.). president.gov.tw. [dostęp 2012-07-22].
  10. Taiwan recognizes Polish lawmaker as long-standing friend (ang.). taipeitimes.com. [dostęp 2012-07-22].
  11. Stefan Niesiołowski mit dem Ehrenkreuz der Bundeswehr ausgezeichnet (niem.). polen.diplo.de, 30 września 2014. [dostęp 2014-09-30].
  12. Gatunek muchówki nazwany na cześć Stefana Niesiołowskiego. interia.pl, 11 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]