Stefan Pasławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Wiktor Paweł Pasławski
Stefan Wiktor Paweł Pasławski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1885
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 lipca 1956
Bangor
Przebieg służby
Lata służby 1909-1910 i 1914-1956
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 20 Dywizja Piechoty
29 Dywizja Piechoty
Obszar Warowny „Wilno”
2 Brygada OP
6 Brygada OP
Straż Celna
Straż Graniczna
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
zastępca komendanta obszaru warownego
dowódca brygady ochrony pogranicza
główny inspektor Straży Celnej
komendant główny Straży Granicznej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Stefan Pasławski
Wojewoda białostocki
Okres urzędowania od 29 września 1934
do 14 lipca 1936
Poprzednik Marian Zyndram-Kościałkowski
Następca Stefan Kirtiklis
Wojewoda stanisławowski
Okres urzędowania od 14 lipca 1936
do 20 stycznia 1939
Poprzednik Zygmunt Jagodziński
Następca Stanisław Jarecki

Stefan Wiktor Paweł Pasławski (ur. 25 maja 1885 w Warszawie, zm. 17 lipca 1956 w Bangor w Walii) – generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Stefan Pasławski urodził się 25 maja 1885 roku w Warszawie, w rodzinie Karola i Marii z Litauerów. Maturę uzyskał w IV Gimnazjum we Lwowie i dwa lata studiował prawo na lwowskim uniwersytecie. Był oficerem rezerwy cesarskiej i królewskiej Armii. W okresie od 1 października 1909 roku do 30 września 1910 roku odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową. W okresie od 9 lipca 1908 roku do 31 lipca 1914 roku był jednym z organizatorów i członkiem Rady Naczelnej Drużyn Bartoszowych.

10 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do 3 Pułku Piechoty Legionów. 29 października 1914 roku w czasie bitwy pod Mołotkowem został ranny. Od 11 listopada 1915 roku do 17 listopada 1916 roku był komendantem Stacji Zbornej i Transportowej dla polskich Legionistów (niem. Sammel- und Transportstellen für polnische Legionäre) w Budapeszcie, w której „ogromnym nakładem pracy i wydatków z własnej kieszeni” zorganizował bibliotekę[1].

Od 1918 roku w Wojsku Polskim. Szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie, zastępca komendanta wojskowego Warszawy, dowódca Białostockiego Pułku Strzelców, XL Brygady Piechoty, dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty, a następnie 29 Dywizji Piechoty w Grodnie.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był 79 Pułk Piechoty w Słonimie[2]. W marcu 1923 roku został zastępcą komendanta Obozu Warownego „Wilno”[3]. W listopadzie 1925 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 2 Brygady Ochrony Pogranicza w Baranowiczach[4]. W maju 1926 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy 6 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilnie[5]. W czerwcu 1927 roku został przeniesiony z KOP do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych z rónoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Skarbu na stanowisko głównego inspektora Straży Celnej[6]. Następnie został pierwszym komendantem głównym Straży Granicznej.

1 stycznia 1928 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 1. lokatą w korpusie generałów[7].

W latach 1928-1934 dowodził Okręgiem Korpusu Nr VIII w Toruniu. Z dniem 30 września 1934 roku został przeniesiony w stan nieczynny bez prawa do poborów[8].

W okresie od 29 września 1934 roku do 14 lipca 1936 roku był wojewodą białostockim, a od 14 lipca 1936 roku do 20 stycznia 1939 roku wojewodą stanisławowskim. 20 stycznia 1939 roku został powołany na stanowisko drektora Biura Inspekcji w Zarządzie Centralnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. 24 kwietnia 1939 roku został przeniesiony ze stanu nieczynnego w stan spoczynku.

Po kampanii wrześniowej został interowany w Rumunii, w obozie w Băile Herculane, a później w Târgovişte. Od wiosny 1941 roku do wiosny 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Od października 1942 roku był jeńcem Oflagu VI B Dössel. Na emigracji we Francji i Wielkiej Brytanii. Zmarł 17 lipca 1956 roku w Bangor, w Walii.

Z dniem 16 maja 2010 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Jerzy Miller nadał Warmińsko-Mazurskiemu Oddziałowi Straży Granicznej w Kętrzynie imię gen. bryg. Stefana Pasławskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Wais, Komenda placu i stacji zbornej Legionów Polskich w Budapeszcie, „Panteon Polski” nr 12, Lwów 1 lipca 1925 roku, s. 6-8.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 20.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 28 marca 1923 roku.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 124 z 20 listopada 1925 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 6 maja 1926 roku.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku.
  9. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu organizacji Straży Granicznej” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630
  10. 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.