Stefan Pasławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan Wiktor Paweł Pasławski
Stefan Wiktor Paweł Pasławski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1885
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 lipca 1956
Bangor
Przebieg służby
Lata służby 1909-1910 i 1914-1956
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 20 Dywizja Piechoty
29 Dywizja Piechoty
Obszar Warowny „Wilno”
2 Brygada OP
6 Brygada OP
Straż Celna
Straż Graniczna
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
zastępca komendanta obszaru warownego
dowódca brygady ochrony pogranicza
główny inspektor Straży Celnej
komendant główny Straży Granicznej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Stefan Pasławski
Wojewoda białostocki
Okres urzędowania od 29 września 1934
do 14 lipca 1936
Poprzednik Marian Zyndram-Kościałkowski
Następca Stefan Kirtiklis
Wojewoda stanisławowski
Okres urzędowania od 14 lipca 1936
do 20 stycznia 1939
Poprzednik Zygmunt Jagodziński
Następca Stanisław Jarecki

Stefan Wiktor Paweł Pasławski (ur. 25 maja 1885 w Warszawie, zm. 17 lipca 1956 w Bangor w Walii) – generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Stefan Pasławski urodził się 25 maja 1885 w Warszawie, w rodzinie Karola i Marii z Litauerów. Maturę uzyskał w IV Gimnazjum we Lwowie i dwa lata studiował prawo na lwowskim uniwersytecie. Był oficerem rezerwy cesarskiej i królewskiej Armii. W okresie od 1 października 1909 do 30 września 1910 odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową. W okresie od 9 lipca 1908 do 31 lipca 1914 był jednym z organizatorów i członkiem Rady Naczelnej Drużyn Bartoszowych. 10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do 3 Pułku Piechoty Legionów. 29 października 1914 w czasie bitwy pod Mołotkowem został ranny. Od 11 listopada 1915 roku do 17 listopada 1916 roku był komendantem Stacji Zbornej i Transportowej dla polskich Legionistów (niem. Sammel- und Transportstellen für polnische Legionäre) w Budapeszcie, w której „ogromnym nakładem pracy i wydatków z własnej kieszeni” zorganizował bibliotekę[1].

Od 1918 w Wojsku Polskim. Szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie, zastępca komendanta wojskowego Warszawy, dowódca Białostockiego Pułku Strzelców, XL Brygady Piechoty, dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty, a następnie 29 Dywizji Piechoty w Grodnie.

W marcu 1923 został zastępcą komendanta Obozu Warownego „Wilno”[2]. W listopadzie 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 2 Brygady Ochrony Pogranicza w Baranowiczach[3]. W maju 1926 został przesunięty na stanowisko dowódcy 6 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilnie[4]. W czerwcu 1927 został przeniesiony z KOP do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych z rónoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Skarbu na stanowisko głównego inspektora Straży Celnej[5]. Następnie został pierwszym komendantem głównym Straży Granicznej.

1 stycznia 1928 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 1. lokatą w korpusie generałów[6].

W latach 1928-1934 dowódca Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. Z dniem 30 września 1934 został przeniesiony w stan nieczynny bez prawa do poborów[7].

W okresie od 29 września 1934 do 14 lipca 1936 wojewoda białostocki, a od 14 lipca 1936 do 20 stycznia 1939 wojewoda stanisławowski. 20 stycznia 1939 został powołany na stanowisko drektora Biura Inspekcji w Zarządzie Centralnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. 24 kwietnia 1939 został przeniesiony ze stanu nieczynnego w stan spoczynku.

Po kampanii wrześniowej interowany w Rumunii, w obozie w Băile Herculane, a później w Târgovişte. Od wiosny 1941 do wiosny 1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Od października 1942 był jeńcem Oflagu VI B Dössel. Na emigracji we Francji i Wielkiej Brytanii. Zmarł 17 lipca 1956 w Bangor, w Walii.

Z dniem 16 maja 2010 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Jerzy Miller nadał Warmińsko-Mazurskiemu Oddziałowi Straży Granicznej w Kętrzynie imię gen. bryg. Stefana Pasławskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Wais, Komenda placu i stacji zbornej Legionów Polskich w Budapeszcie, „Panteon Polski” nr 12, Lwów 1 lipca 1925 roku, s. 6-8.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 28.03.1923 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 124 z 20.11.1925 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 06.05.1926 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 11.06.1927 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 02.01.1928 r.
  7. Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 14 z 22.12.1934 r.
  8. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu organizacji Straży Granicznej” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.