Stefan Walter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Walter
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 października 1891
Soroki
Data i miejsce śmierci 4 października 1920
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1920
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Strzelców Polskich
29 Pułk Strzelców Kaniowskich
Stanowiska dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Grób majora Stefana Waltera na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Stefan Walter (ur. 5 października 1891 w Sorokach, zm. 4 października 1920 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego.

W czasie I wojny światowej był oficerem armii rosyjskiej. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego na Kubaniu i objął dowództwo 14 Pułku Strzelców Polskich w 4 Dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego. W czerwcu 1919 roku powrócił wraz z dywizją przez Rumunię do Polski, wspomagając oddziały polskie walczące z Ukraińcami.

1 lipca 1919 roku, w czasie wojny z bolszewikami, objął dowództwo 29 Pułku Strzelców Kaniowskich, działającego na północnym odcinku frontu wschodniego. 5 lutego 1920 roku wyróżnił się podczas wypadu na stację Borkowicze. Wsławił się także w boju pod Jaznem nad Autą 18 czerwca 1920 oraz w trakcie odwrotu wojsk polskich znad Auty i Berezyny. Na stanowisku dowódcy dał się poznać jako świetny, wymagający dowódca i osoba o ogromnej odwadze osobistej.

15 sierpnia 1920 roku został ciężko ranny prowadząc czołową kompanię pułku do natarcia na Mokre, walcząc w obronie przedmościa warszawskiego w składzie 1 Armii gen. Franciszka Latinika. Według relacji, zranienie dowódcy wyzwoliło w jego podkomendnych pragnienie zemsty i przyśpieszyło natarcie. W następstwie odniesionych ran zmarł 4 października 1920 roku, w szpitalu w Warszawie, w chwale bohatera walk pod Radzyminem i obrony Warszawy. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Majkowie w Kaliszu (od 1936 roku). 3 listopada 1924 na grobie majora Stefana Waltera został odsłonięty pomnik ufundowany przez oficerów i szeregowych 29 Pułku Strzelców Kaniowskich.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Odziemkowski, Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919-1920 wyd.: rytm Warszawa 2004
  • Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa 1934, s. 942.
  • Lucjan Bełdowski, Zarys historii wojennej 29-go Pułku Strzelców Kaniowskich, Warszawa 1928.
  • W przededniu odsłonięcia pomnika na grobie śp. Stefana Waltera, „Polska Zbrojna” Nr 300 z 1 listopada 1924 r. s. 6.