Stefania (następczyni tronu Luksemburga)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefania
Jej Królewska Wysokość dziedziczna wielka księżna Luksemburga, dziedziczna księżna Nassau i księżna Burbon-Parma
Arvstorhertiginnan Stéphanie av Luxemburg.jpg
Dual Cypher of Prince Guillaume and Princess Stephanie of Luxembourg.svg
Dziedziczna wielka księżna Luksemburga
Okres panowania od 19 października 2012
Dane biograficzne
Urodzona 18 lutego 1984Ronse
Ojciec Philipp de Lannoy
Matka Alix de Lannoy
Mąż Wilhelm
Luksemburska rodzina wielkoksiążęca
Armoiries Luxembourg Bourbon avec ornements.svg



Stefania, dziedziczna wielka księżna Luksemburga, urodzona jako Countess Stéphanie Marie Claudine Christine de Lannoy (hrabina de Lannoy) (ur. 18 lutego 1984 w Ronse) - członkini luksemburskiej rodziny wielkoksiążęcej, od 19 października 2012 żona następcy tronu Luksemburga księcia Wilhelma Burbon-Parmeńskiego.

Powiązania rodzinne i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Stefania de Lannoy urodziła się 18 lutego 1984 w Ronse, położonym w belgijskiej prowincji Flandria Wschodnia. Jest córką hrabiego Filipa de Lannoy i jego żony, hrabiny Alix de Lannoy, z domu Faille de Leverghem. Jej dziadkami są ze strony ojca hrabia Paweł Karol de Lannoy i księżna Maria Beatrycze de Lannoy (z domu de Ligne), a ze strony matki Harold Maria della Faille de Leverghem i Magdalena Maria della Faille de Leverghem, z domu Brouchoven de Bergeyck. Jest młodszą siostrą hrabiego Jehana de Lannoy, hrabiego Krystiana de Lannoy, hrabiny Natalii de Lannoy, hrabiny Gaelle de Lannoy, hrabiny Aumory de Lannoy, hrabiego Oliwiera de Lannoy i hrabiny Izabeli de Lannoy.

Swoją edukację rozpoczęła w języku holenderskim w szkole Sancta Maria w Ronse, a następnie przeniosła się do Francji, by uczyć się w Collège Saint-Odile. Później wyjechała do Brukseli, gdzie była studentką L'Institut de la Vierge Fidèle. W Moskwie ukończyła studia w zakresie języka rosyjskiego i literatury, a w Berlinie zdobyła tytuł magisterski z filologii niemieckiej. Mówi płynnie w języku francuskim, angielskim i niemieckim.

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 2012 ogłoszono zaręczyny hrabiny Stefanii z księciem Wilhelmem Burbon-Parmeńskim, następcą tronu Luksemburga[1]. Para spotykała się od ponad dwóch lat. Narzeczeni byli ze sobą spokrewnieni, ich wspólnym znanym przodkiem był Karol Maria Raymond, książę Arenbergu, austriacki wojskowy, żyjący w latach 1721 - 1778. 3 maja ustalono, że odbędą się dwie ceremonie zaślubin: cywilna dnia 19 października i religijna dnia następnego[2]. 24 czerwca Stefania po raz pierwszy uczestniczyła w oficjalnych państwowych uroczystościach jako narzeczona księcia, były to obchody Narodowego Dnia Luksemburga. Był to także dzień, w którym zmieniono prawo luksemburskie, pozwalające dziedziczyć tron najstarszemu potomkowi panującego, niezależnie od jego płci, poczynając od wnuków wielkiego księcia Henryka[3]. 28 czerwca hrabina wzięła udział wraz z członkami rodziny książęcej w spotkaniu zorganizowanym przez Czerwony Krzyż[4]. Towarzyszyła księciu w ceremonii chrzcin księżnej Östergötland Stelli, córki następczyni szwedzkiego tronu, księżnej Wiktorii.

24 sierpnia z powodu udaru mózgu zmarła matka przyszłej panny młodej, hrabina Alix de Lannoy[5]. Kilka dni później Stefania wraz z narzeczonym oraz przedstawicielami książęcej rodziny Luksemburga i królewskiej rodziny Belgii wzięła udział w ceremonii pogrzebowej. Zdecydowano, że zaplanowane daty ślubu nie ulegną zmianom.

27 września opublikowano oficjalny monogram pary[6], a 12 października przedstawiono listę gości.

19 października Stefania i książę Wilhelm zawarli cywilny związek małżeński w ratuszu w Luksemburgu[7]. Lannoy powiedziała swoją przysięgę w ojczystym języku narzeczonego, on natomiast w języku francuskim. Wieczorem odbył się uroczysty bankiet, który zorganizował wielki książę Henryk. Następnego dnia miała miejsce ceremonia zaślubin kościelnych w Katedrze Notre Dame w Luksemburgu[8]. Suknię panny młodej zaprojektowała Elie Saab. Druhnami zostały księżna Aleksandra Burbon-Parmeńska i Antoni Hamilton, a świadkami książę Feliks Burbon-Parmeński, Don Lawrence Doimi de Frankopan, księżna Ludwika Stolberg-Stolberg i księżna Blanche Merode. Po zakończonej ceremonii małżonkowie udali się na balkon książęcego pałacu, by pozdrowić zgromadzonych tam poddanych.

W ślubie, ogłoszonym największym wydarzeniem w Luksemburgu od wielu lat, uczestniczyli reprezentanci licznych rodzin królewskich: król Belgów Albert II Koburg, królowa Belgów Paola Koburg, królowa Belgii Fabiola Koburg, książę Brabancji Filip Koburg, księżna Brabancji Matylda Koburg, król Bułgarii Symeon II Saxe-Koburg-Gotha, królowa Bułgarii Małgorzata Saxe-Koburg-Gotha, królowa Danii Małgorzata II Glucksburg, książę Fryderyk Glucksburg, księżna Maria Glucksburg, książę Naruhito Japoński, księżna Karolina Hanowerska.

Członkini rodziny książęcej[edytuj | edytuj kod]

20 października wielki książę Luksemburga Henryk ogłosił dekret, wedle których Stefania posiada tytuł: Jej Królewska Wysokość dziedziczna wielka księżna Luksemburga, dziedziczna księżna Nassau i księżna Burbon-Parma.

3 marca 2013 razem z mężem wzięła udział w spotkaniu europejskich następców tronu, zorganizowanym w Holandii przez księcia Wilhelma Aleksandra Orange-Nassau i jego małżonkę, księżną Maximę z okazji planowanego objęcia przez nich tronu Holandii po abdykacji królowej Beatrix[9].

Jako członkini luksemburskiej rodziny wielkoksiążęcej uczestniczyła w królewskich uroczystościach, między innymi zaślubinach arcyksięcia Krzysztofa Hasburg-Lorańskiego z Adelajdą Drape-Frisch (2012).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy