Stefania Górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefania Górska
Stefania Górska
Stefania Górska
Imię i nazwisko Stefania Górska-Zadrozińska
Data
i miejsce urodzenia
6 stycznia 1907
Warszawa
Data
i miejsce śmierci
3 sierpnia 1986
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Leon Boruński
2.Wacław Zadroziński (aktor)
Lata aktywności 1928–
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Grób Stefanii Górskiej-Zadrozińskiej i jej męża Wacława Zadrozińskiego na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie.
Tablica upamiętniająca teatrzyk Qui Pro Quo i jego artystów na Senatorskiej 29/31 w Warszawie

Stefania Górska, znana jako Stefcia Górska właściwie Stefania Zadrozińska (ur. 6 stycznia 1907[1] w Warszawie, zm. 3 sierpnia 1986 w Warszawie) – polska aktorka, piosenkarka, tancerka i kompozytorka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1928 ukończyła Szkołę Umuzykalniania i Tańca Scenicznego Tacjanny i Stefana Wysockich w warszawie. W tym samym roku zadebiutowała jako śpiewająca tancerka w teatrzyku Qui Pro Quo. Później śpiewała solo i w tercecie w wielu warszawskich kabaretach i teatrzykach rewiowych. W okresie dwudziestolecia międzywojennego występowała kolejno w : ("Qui Pro Quo" (1928–1931), "Bandzie" (1931–1933), "Rexie" (1934), "Cyganerii (1934), "Starej Bandzie w Hollywood" (1934), "Cyruliku Warszawskim" (1935–1938), "Buffo" (1938), "Małym Qui Pro Quo".

Nagrywała również płyty dla Syreny Rekord. Komponowała piosenki (Niech nikt o tym nie wie), także do tekstów Juliana Tuwima (Dziewczynka z zapałkami, Głos z daleka, Nasza jest noc (rewia Maj za pasem, Qui pro quo, 1930) i Rozstanie. Jej największymi przebojami były piosenki: Bubliczki (muzyka G. Bogomazow, słowa Andrzej Włast), Czy pani Marta jest grzechu warta (muzyka F. Raymond), Dla ciebie zrobię wszystko, Gdy zobaczysz ciotkę mą (muzyka Rudolf Nelson, słowa Andrzej Włast), Pan Agapit (w duecie z Andrzejem Boguckim), Ukradła mi szantrapa.

Była również aktorką filmową. Karierę w filmie rozpoczęła w 1933 rolą w Zabawce, wystąpiła także m.in. w filmach Papa się żeni, Córka generała Pankratowa. Po wojnie grała w filmach Inspekcja pana Anatola i Cafe pod Minogą.

Podczas okupacji przebywała w Warszawie.

Od 1948 roku związała się z warszawskim Teatrem Syrena. Brała również udział w koncertach estradowych. W 1974 wystąpiła z zespołem Hagaw na festiwalu Old Jazz Meeting.

Zmarła 3 sierpnia 1986 i została pochowana wraz z mężem Wacławem Zadrozińskim na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie (kw. W-XVII-3-6-10).

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Spektakle teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1928 – Czy Anna jest panna, "Qui Pro Quo"
  • 1928 – Czy pani Marta jest grzechu warta, "Qui Pro Quo"
  • 1930 – Maj za pasem, "Qui Pro Quo"
  • 1931 – Ta Banda pięknie gra, "Banda"
  • 1932 – Banda naprzód, "Banda"
  • 1933 – Piękna Galatea, "Banda"
  • 1933 – Zjazd gwiazd, "Rex"
  • 1934 – Cyganeria rozfikana, "Cyganeria"
  • 1934 – Co w trawie piszczy
  • 1935 – Z pocałowaniem ręki, "Cyganeria"
  • 1935 – Pod włos, "Cyrulik Warszawski"
  • 1936 – Ogród rozkoszy, "Cyrulik Warszawski"
  • 1936 – Kariera Alfa Omegi, "Cyrulik Warszawski"
  • 1937 – Cabaretissimo, "Cyrulik Warszawski"
  • 1937 – Porwanie Sabinek, "Teatr Buffo"
  • 1939 – Nic nie wiadomo, "Małe Qui-pro-quo"
  • 1942 – Czar kłamstwa, Teatr Małych Form Miniatury, Warszawa
  • 1943 – Żołnierz Królowej Madagaskaru, Teatr Bohema, Warszawa
  • 1946 – Moja żona Penelopa, Teatr Syrena, Łódź
  • 1948 – Nowe prorządki, Teatr Syrena, Warszawa
  • 1951 – Arka nowego, Teatr Syrena, Warszawa
  • 1967 – Szklane wesele, Teatr Syrena, Warszawa
  • 1974 – Wodewil warszawski , Teatr Syrena, Warszawa
  • 1980 – Warto byś wpadł , Teatr Syrena, Warszawa

Przypisy

  1. Niektóre źródła jako datę urodzenia podają 6 stycznia 1910

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]