Stefania Grodzieńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefania Grodzieńska
Stefania Grodzieńska (2007)
Stefania Grodzieńska (2007)
Data
i miejsce urodzenia
2 września 1914
Łódź
Data
i miejsce śmierci
28 kwietnia 2010
Konstancin-Jeziorna
Zawód aktorka
tancerka
pisarka
Współmałżonek Jerzy Jurandot
Lata aktywności 19332010
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stefania Grodzieńska w Wikicytatach
Grób Stefanii Grodzieńskiej - Jurandot i Jerzego Jurandota na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Stefania Nina Grodzieńska-Jurandot (ur. 2 września 1914 w Łodzi, zm. 28 kwietnia 2010 w Konstancinie-Jeziornie) – polska pisarka, aktorka estradowa i teatralna, satyryczka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędziła w Łodzi. Jej rodzice mieszkali za granicą, była wychowywana przez dziadków. Uczęszczała tam do szkoły baletowej. Do Warszawy przeniosła się w 1933. Pracowała w teatrzyku Cyganeria, tańczyła w Teatrze Kameralnym, w końcu Fryderyk Jarosy zaangażował ją do zespołu Cyrulika Warszawskiego. W okresie wojny wraz z mężem trafiła do getta warszawskiego, gdzie występowała w teatrze Femina[1]. Pisała również wiersze pod pseudonimem Stefania Ney (było to nazwisko jej matki), wydane w 1949 przez Państwowy Instytut Wydawniczy w zbiorze „Dzieci getta”[2].

Po II wojnie światowej zaczęła pisywać felietony do „Szpilek”, pisywała także monologi i skecze. Jej teksty wykonywali m.in.: Hanka Bielicka, Adolf Dymsza, Loda Halama, Alina Janowska, Kalina Jędrusik, Bogumił Kobiela, Irena Kwiatkowska. Przez kilka lat Stefania Grodzieńska pracowała w Polskim Radiu, a przez kilkanaście lat w redakcji rozrywki Telewizji Polskiej.

Od 1937 była żoną Jerzego Jurandota – poety, dramaturga, satyryka i autora tekstów piosenek.

Zmarła po krótkiej chorobie 28 kwietnia 2010 w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie[3]. Została pochowana 4 maja 2010 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zbiory felietonów:

  • Dzionek satyryka
  • Jestem niepoważna
  • Brzydki ogród
  • Felietony i humoreski
  • Plagi i plażki
  • Rozmówki
  • Kłania się PRL
  • Kawałki żeńskie, męskie i nijakie

Powieści:

  • Wspomnienia chałturzystki

Książki biograficzne:

  • Urodził go Niebieski Ptak (wspomnienia o Fryderyku Jarosym)
  • Już nic nie muszę (autobiograficzna)
  • Nie ma z czego się śmiać (autobiograficzna)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia:

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]