Stefano Baldini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefano Baldini
Stefano Baldini.jpg
Stefano Baldini w Maratonie Londyńskim w 2008
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1971
Castelnovo di Sotto
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Stefano Baldini (ur. 25 maja 1971 w Castelnovo di Sotto) – włoski lekkoatleta długodystansowiec i maratończyk, mistrz olimpijski.

Rozpoczął karierę jako długodystansowiec. W 1989 zajął 9. miejsce w biegu na 5000 metrów podczas mistrzostw Europy juniorów[1], a rok później był najsilniejszym punktem (13. lokata indywidualnie) włoskiej drużyny juniorów, która zdobyła brązowe medale mistrzostw świata w przełajach[2]. Na mistrzostwach Europy w 1994 w Helsinkach zajął 20. miejsce w biegu na 10 000 m. Zwycięzca biegu na 10 000 metrów podczas superligi pucharu Europy[3]. Na mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu zajął 18. miejsce na tym dystansie. Na igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atenach odpadł w półfinale na 5000 m, a na 10 000 m zajął 18. miejsce.

29 września 1996 zdobył złoty medal na mistrzostwach świata w półmaratonie w Palma de Mallorca. Po tym sukcesie postanowił skoncentrować się na biegu maratońskim. W 1997 zajął 2. miejsce w Maratonie Londyńskim[4] i 3. miejsce w Maratonie Nowojorskim. Na mistrzostwach świata w Atenach wystąpił na 10 000 m i zajął 9. miejsce w finale. W 1998 najpierw zwyciężył w Maratonie Rzymskim, a potem zdobył złoty medal w biegu maratońskim na mistrzostwach Europy w Budapeszcie.

Nie ukończył maratonu na igrzyskach olimpijskich w 2000 w Sydney. Zdobył za to brązowy medal w maratonie na mistrzostwach świata w 2001 w Edmonton. W tym samym roku wygrał bieg maratoński w Madrycie. Zajął 4. miejsce na mistrzostwach Europy w 2002 w Monachium na 10 000 m. W 2003 ponownie zajął 2. miejsce w Maratonie Londyńskim[4] poprawiając (wynikiem 2:07:22) własny rekord kraju ustanowiony 4 lata wcześniej na tych samych zawodach[5]. Ponownie też zdobył brązowy medal w maratonie na mistrzostwach świata w 2003 w Saint-Denis.

Na igrzyskach olimpijskich w 2004 w Atenach został mistrzem w biegu maratońskim z czasem 2:10:55 (Prowadzący na kilka kilometrów przed metą Brazylijczyk Vanderlei de Lima został zaatakowany przez kibica, utracił prowadzenie i ostatecznie ukończył bieg na 3. pozycji). Nie ukończył tego dystansu na mistrzostwach świata w 2005 w Helsinkach. Został po raz drugi złotym medalistą w maratonie na mistrzostwach Europy w 2006. Na igrzyskach olimpijskich w 2008 w Pekin zajął w tej konkurencji 12. miejsce.

Był mistrzem Włoch na 10 000 m od 1993 do 1996 oraz w 2001, 2002[6] i 2009[7], a także w półmaratonie 1995, 1998, 2001 i 2004[6] oraz w biegu na 10 km w 2010[8].

W 2010 ogłosił zakończenie kariery sportowej[9][10].

Żonaty (w separacji) z włoską płotkarką i sprinterką Virną De Angeli.

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lionel Peters, Tomas Magnusson: European Junior Championships 1989 (ang.). WJAH. [dostęp 5 października 2010].
  2. Lionel Peters, Tomas Magnusson: World Cross Country Championships 1990 (ang.). WJAH. [dostęp 5 października 2010].
  3. European Cup A Final and Super League (Men) (ang.). gbrathtletics. [dostęp 5 października 2010].
  4. 4,0 4,1 British Road Race Championships: London Marathon (ang.). gbrathtletics. [dostęp 5 października 2010].
  5. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 58.
  6. 6,0 6,1 Italian Championships (ang.). gbrathtletics. [dostęp 5 października 2010].
  7. NC Rubiera ITA 10 May 2009 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 13 września 2010].
  8. Flash-News des Tages: Stefano Baldini holt sich nationalen Titel (niem.). leichtatletik.de. [dostęp 13 września 2010].
  9. Stefano Baldini zakończył sportową karierę (pol.). Sport.pl. [dostęp 28 grudnia 2010].
  10. Baldini says goodbye at the Giro al Sas (ang.). European Athletics. [dostęp 6 października 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]