Stellacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stellacja – proces w geometrii polegający na konstruowaniu nowych wielokątów (stellacja dwuwymiarowa) lub wielościanów (stellacja trójwymiarowa). Ogólnie można zastosować definicję stellacji do dowolnego wielotopu w n wymiarach. Otrzymaną figurę nazywamy stellacją figury wyjściowej (macierzystej). Na proces stellacji składają się dwie fazy. Pierwsza z nich polega na rozszerzaniu elementów figury takich jak krawędzie, czy ściany (zwykle wzdłuż środka symetrii), druga to łączenie uprzednio rozszerzonych elementów ze sobą, by utworzyły nową figurę.

Keplerowska definicja stellacji[edytuj | edytuj kod]

W roku 1619 niemiecki uczony Johannes Kepler zdefiniował proces stellacji dla dwu i trzy wymiarowych wielościanów jako przedłużanie krawędzi bądź ścian do momentu uformowania nowych figur. Kepler przeprowadził stellację dwunastościanu foremnego otrzymując w ten sposób dwa foremne wielościany gwiaździste z grupy wielościanów Keplera-Poinsota. Różnica pomiędzy współczesną a keplerowską definicją stellacji jest niewielka. Kepler nie uwzględnił możliwości jej przeprowadzenia dla figur o więcej niż trzech wymiarach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]