Stenohalinowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stenohalinowość (biol.) – brak odporności na zmiany zasolenia wody. Organizmy stenohalinowe w zależności od wartości zakresu tolerancji na zasolenie można podzielić na:

  • oligohaloby – słodkowodne, zasolenie do 2‰
  • mezohaloby – słonawowodne, zasolenie 2 - 30‰
  • euhaloby, polihaloby – słonowodne, zasolenie 30 - 40‰[1]

Oligohaloby, które zupełnie nie znoszą zasolenia określane są jako halofoby lub halokseny. Organizmy, które wymagają dużego zasolenia to halofile (dla roślin i glonów używa się nazwy halofity).

Zjawisko stenohalinowości dotyczy różnych organizmów parzydełkowców, glonów, roślin, ryb i in.

Przeciwieństwem stenohalinowości jest euryhalinowość.

Information icon.svg Zobacz też: osmoregulacjazasolenie.

Przypisy

  1. Barbara Kawecka, Pertti Vesa Eloranta: Zarys ekologii glonów wód słodkich i środowisk lądowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994. ISBN 83-01-11320-0.

Bibliografia

Cz. Jura, Bezkręgowce. Podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy, 2007, s.95.