Stephen King

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stephen King
Stephen King (2007)
Stephen King (2007)
Imiona i nazwisko Stephen Edwin King
Pseudonim Richard Bachman, John Swithen
Data i miejsce urodzenia 21 września 1947
Portland
Narodowość amerykańska
Język angielski
Obywatelstwo amerykańskie
Alma Mater University of Maine
Gatunki horror, thriller, dramat, science fiction, fantasy
Ważne dzieła Lśnienie, Miasteczko Salem, Podpalaczka, Carrie, To
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stephen King w Wikicytatach
Strona internetowa

Stephen Edwin King (ur. 21 września 1947 w Portland) – amerykański pisarz, autor głównie literatury grozy. W przeszłości wydawał książki pod pseudonimem Richard Bachman, raz jako John Swithen. Jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 350 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na świecie[1].

Jest autorem horrorów, które przeszły do klasyki gatunku, jak np. Lśnienie, Smętarz dla zwierzaków, Miasteczko Salem, Podpalaczka. Nie ogranicza się jednak do jednego gatunku, czego przykładem są: Cztery pory roku, Zielona mila, Oczy smoka, Bastion oraz 8-tomowy cykl powieści fantastycznych Mroczna Wieża.

Jest wielokrotnym zdobywcą Nagród Brama Stokera i British Fantasy Award.

W 2003 został odznaczony prestiżową nagrodą DCAL (Medal za wybitny wkład w literaturę amerykańską) przez National Book Foundation.

Stephen King ma córkę i dwóch synów, również pisarzy: Owena Kinga oraz Joe Hilla.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Kiedy King miał 3 lata, jego ojciec, Donald Edwin King, opuścił rodzinę. Jego matka, Nellie Ruth Pillsbury, wychowała samotnie syna i jego adoptowanego starszego brata – Davida. Często mieli problemy finansowe. Przeprowadzili się do domu rodzinnego Ruth, do Durham w stanie Maine, ale mieszkali czasowo w Fort Wayne, w stanie Indiana oraz w Stratford, stan Connecticut.

Jako dziecko, King był świadkiem nieszczęśliwego wypadku – jeden z jego przyjaciół został potrącony przez pociąg i zmarł[2].

King uczęszczał do Durham Elementary School i Lisbon Falls High School (matura 1966), w stanie Maine.

King zaczął pisać bardzo wcześnie. Namówiła go do tego matka. Dostał od niej na Boże Narodzenie pierwszą maszynę do pisania marki Royal. W 1960 r. napisał pierwsze opowiadanie, które wysłał do wydawcy. Niestety, bez odpowiedzi. Pierwszym, które udało mu się opublikować, było Byłem nastoletnim rabusiem grobów, które Mike Garret (wydawca) opublikował pod tytułem W półświecie grozy. Stworzył wraz z bratem niskonakładową gazetkę o tytule Dave’s Rag, którą rozprowadzali po rodzinnym miasteczku. W szkole napisał opowiadanie oparte na filmie Studnia i wahadło, wydał je we własnym wydawnictwie, które zatytułował V.I.B., i sprzedawał przyjaciołom. Kiedy nauczyciele odkryli ten proceder, zmusili go do oddania zysków ze sprzedaży. Jako dziecko uwielbiał oglądać filmy, czytać komiksy oraz serię książek Opowieści z krypty.

W latach 1966-1971, King studiował anglistykę na Uniwersytecie Stanu Maine, w Orono. Od drugiego roku pisał felietony do studenckiej gazety Maine Campus, zatytułowanej King’s Garbage Truck. Studia ukończył w 1970 roku, tym samym nabył prawo do nauczania języka angielskiego na poziomie licealnym. Rok po studiach, w 1971 roku, poślubił Tabithę Spruce[3]. Mają trójkę dzieci – Naomi Rachel, Owena Phillipa i Joe Hilla. Aby opłacić studia, King pracował w wielu zawodach, również w pralni przemysłowej. Następnie uczył angielskiego w Hampden Academy, w Hampden, stan Maine[4]. Rodzina Kingów miała spore problemy finansowe, dlatego Stephen pisał opowiadania (większość była publikowana w męskich magazynach), aby związać koniec z końcem. Jak pisze we wstępie do Carrie, jeśli jedno z ich dzieci przeziębiło się, Tabitha żartowała „Dalej, Steve, wymyśl jakiegoś potwora”[5]. Stephen King miał przez ponad dziesięć lat problemy z alkoholem.

W drodze do sławy[edytuj | edytuj kod]

Dom Stephena Kinga w Bangor

W tym okresie, King rozpoczął wiele powieści. Pierwsza, Carrie, miała początkowo być zwykłym opowiadaniem, jednak przerodziła się w coś większego. Jest to opowieść o młodej dziewczynie obdarzonej paranormalnymi zdolnościami. King miał problemy z jej ukończeniem, zniechęcony wyrzucił ją raz do śmieci. Dopiero żona odratowała powstającą powieść i zachęciła męża do dalszej pracy. Po ukończeniu powieści King wysłał maszynopis do wydawnictwa Doubleday i zapomniał o niej. Przypomniał sobie, kiedy dostał ofertę wydania jej za 2,5 tys. USD. Krótko później, wartość Carrie wzrosła tak niesamowicie, że Stephen King sprzedał prawa do drugiego wydania swojej powieści za 400 tys. USD. Krótko po wznowieniu, jego matka umarła na raka. Jego ciotka Emrine przeczytała jej powieść, zanim umarła[potrzebne źródło].

W książce Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King przyznaje, że w tym czasie był prawie ciągle pijany, a z alkoholizmem walczył ponad dziesięć lat. Dodaje ponadto, że był nietrzeźwy na pogrzebie swojej matki. „Uważam, że poszło mi całkiem nieźle, biorąc pod uwagę jak bardzo byłem wtedy pijany”. Swój portret jako ojca alkoholika umieścił w jednej ze swoich powieści Lśnienie, do czego nie przyznawał się przez wiele lat, nawet przed sobą. Z nałogu pomogła mu wyjść rodzina i przyjaciele[potrzebne źródło].

Stephen King w chwili obecnej mieszka wraz z żoną w Bangor, stan Maine. Oprócz tego ma rezydencję zimową nad Zatoką Meksykańską w Sarasocie, na Florydzie. Ich dzieci są już dorosłe i żyją osobno. Owen i Joseph są również pisarzami, a jedyna córka Kinga Naomi jest ministrem (duchowną w Powszechnym Kościele Antytrynitariuszy w Plantation, w stanie Floryda, gdzie żyje ze swoim partnerem[potrzebne źródło].

Stephen King od 1981 jest najbogatszym pisarzem świata. Przez 35 lat dorobił się majątku przekraczającego 2 miliardy dolarów[potrzebne źródło].

Baseball[edytuj | edytuj kod]

Stephen King jest wielkim fanem baseballu, w szczególności drużyny Boston Red Sox. W 1999 roku King napisał powieść Pokochała Toma Gordona, w której zamieścił postać byłego miotacza zespołu Boston Red Sox – Toma Gordona.

King był trenerem drużyny syna Owena Bangor West Team i poprowadził ją do Mistrzostw Małej Ligi stanu Maine w roku 1989. To doświadczenie zaowocowało esejem Pałka niżej, które ukazało się najpierw w magazynie New Yorker, a później w zbiorze opowiadań Marzenia i koszmary. King uważa „Head Down” za jeden ze swoich najlepszych tekstów opartych na faktach. Z pomocą (oraz dotacjami) Stephena i Tabithy Kingów w 1992 roku otwarto w Bangor, w stanie Maine Mansfield Stadium, boisko dla Małej Ligi (które gości zarówno graczy ze szkoły średniej jak i Ligę Seniora).

W 2005 roku King zagrał w filmie Fever Pitch miotacza, który psuje zagranie na początku sezonu.

Filantropia[edytuj | edytuj kod]

Od kiedy King odniósł komercyjny sukces, przeznacza duże sumy pieniężne na różne cele filantropijne, głównie w stanie Maine.

Dotacje Kingów przyczyniły się do utrzymania drużyny pływackiej Uniwersytetu Maine w rozgrywkach. Różnego rodzaju dotacje dla lokalnych programów YMCA i YWCA pozwoliły tym organizacjom przeprowadzić najbardziej potrzebne renowacje i udoskonalenia, które w innym wypadku byłyby niemożliwe. Ponadto Stephen King przyznaje corocznie stypendia dla uczniów szkół średnich i college’u.

Wypadek samochodowy[edytuj | edytuj kod]

W lecie 1999 King był w połowie powieści Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika. Do tego czasu miał już ukończoną główną część, jednak odłożył pisanie książki na prawie osiemnaście miesięcy, ponieważ nie wiedział, jak posunąć prace naprzód. King zaznacza, że jest to pierwsza książka, nad którą pracę przerwał od czasu, kiedy pisał Bastion. W końcu zdecydował ponowić pracę nad książką. 17 czerwca zrobił listę pytań, jakie ludzie mogliby mu zadawać odnośnie pisania; 18 czerwca napisał kolejne cztery strony powieści.

19 czerwca około 16:30 spacerował chodnikiem ulicy 5 w Center Lovell, w Maine. Kierowca Bryan Smith zboczył z trasy przez swojego rottweilera i potrącił Kinga, który wylądował około 4 metry poza chodnikiem ulicy 5.

Zastępca szeryfa hrabstwa Oxford, Matt Baker zanotował, że świadkowie nie zauważyli, żeby kierowca jechał zbyt szybko lub brawurowo[6]. Baker stwierdził również, że King został uderzony od tyłu, podczas gdy oficjalna strona Kinga podaje, że King był zwrócony twarzą do nadjeżdżającego pojazdu. Jednak bezsprzeczne jest, że Smith odwrócił się, by uspokoić psa, skręcił i nie obserwował drogi, kiedy potrącił Kinga.

Pisarza najpierw przetransportowano do Northern Cumberland Hospital w Bridgton, a potem poleciał śmigłowcem do Central Maine Hospital w Lewiston. Jego obrażenia – wielokrotne złamanie biodra, połamane żebra i uszkodzone płuco – unieruchomiły go w szpitalu na prawie trzy tygodnie, do 9 lipca.

Wcześniej tego roku King ukończył prawie całą powieść Buick 8, gdzie jeden z bohaterów ginie w wypadku samochodowym. Sam King uważa, że nie należy upatrywać w tym niesamowitych zbiegów okoliczności. Motyw wypadku samochodowego był już w innych powieściach, takich jak Misery, Martwa strefa, Bezsenność, Christine. Krótko po wypadku King napisał powieść Łowca snów, której główny bohater również został potrącony przez samochód.

Po pięciu operacjach w dziesięć dni i terapii King wznowił prace nad Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika w lipcu, chociaż wciąż bolało go biodro i mógł siedzieć tylko około 40 minut, zanim ból stawał się nie do zniesienia.

Prawnik Kinga i dwóch innych odkupiło od Smitha feralny samochód za 1,5 tys. USD, głównie po to, aby zapobiec jego pojawieniu się na aukcji internetowej. Samochód został później zniszczony na złomowisku, o czym wspomniał King podczas wywiadu. Powiedział również, że miał ochotę potraktować go młotem pneumatycznym[7]. Smith, niepełnosprawny pracownik budowlany, przedawkował leki przeciwbólowe 21 września 2000 (dzień urodzin Kinga) i zmarł w wieku 43 lat.

King wprowadził motyw wypadku również do ostatniej powieści jego serii Mroczna Wieża, gdzie John Jake Chambers ratuje fikcyjną postać Kinga przed potrąceniem przez samochód. W powieści Roland Deschain hipnotyzuje Kinga i Bryana Smitha, aby zapomnieli o tym wydarzeniu.

Najnowsze wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

W 2002 Stephen King ogłosił, że zamierza przestać pisać z powodu dokuczliwego bólu, który przeszkadza mu szczególnie podczas siedzenia, jednak do tej pory nie zaniechał pisania.

Od 2003 prowadzi własną kolumnę w magazynie Entertainment Weekly, zazwyczaj w co trzeci tydzień. Kolumna nazywa się „The Pop Of King” i odnosi się bezpośrednio do tytułu Michaela Jacksona – „The King of Pop”.

W październiku 2005 King podpisał kontrakt z wydawnictwem Marvel Comics na wydanie 7-tomowego komiksu opartego na cyklu Mroczna Wieża, zatytułowanego The Gunslinger Born. Scenariusz do serii skupiającej się na przygodach młodego Rolanda Deschaina napisał Robin Furth, dialogi Peter David, a ilustracje wykonał Jae Lee. Pierwszy numer został opublikowany 7 lutego 2007 o północy w sklepie z komiksami na Time Square W Nowym Jorku[8][9]. Sprzedano ponad 200 tysięcy egzemplarzy do marca 2007 roku[10].

W czerwcu 2006 Stephen King pojawił się w pierwszym odcinku internetowego talk-show Amazon Fishbowl, prowadzonym przez Billa Mahera. W tym roku wydał także powieść Komórka.

King wspiera małe wydawnictwa. Zielona mila i Colorado Kid zostały wydane przez dwa małe wydawnictwa. Obie książki zawierają autografy Kinga i ilustratora. Ponad połowa publikacji książek Kinga była wznowiona w limitowanych (podpisanych przez Kinga) edycjach.

14 lutego 2007 serwis internetowy Joblo.com[11] zapowiedział, że trwają rozmowy między J. J. Abramsem (reżyser popularnego serialu Zagubieni) i Kingiem w sprawie adaptacji epickiej serii Mroczna Wieża.

W czerwcu 2007 King opublikował powieść Blaze, którą napisał we wczesnych latach 70. pod pseudonimem Richard Bachman.

W 2008 wydał powieść Ręka mistrza, a także zbiór 13 opowiadań zatytułowanych Po zachodzie słońca, niektórych wcześniej niepublikowanych.

10 listopada 2009 opublikował powieść Pod kopułą, która jest jedną z jego najdłuższych książek (928 stron).

16 lutego 2010 King poinformował przez swoją stronę internetową, że jego następna książka będzie zbiorem czterech wcześniej niepublikowanych nowel, której angielski tytuł brzmi Full Dark, No Stars.

8 listopada 2011 odbyła się premiera powieści Dallas '63 opowiadającej historię zabójstwa Johna Fitzgeralda Kennedy'ego.

Pisze także scenariusz wraz z Johnem Mellencampem zatytułowany Ghost Brothers Of Darkland Country.

Richard Bachman[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Richard Bachman.

W latach 70. i 80., po wielkim sukcesie jako pisarz horrorów, King opublikował kilka powieści – Rage (1977), Wielki marsz (The Long Walk) (1979), Ostatni bastion Barta Dawesa (Roadwork) (1981), Uciekinier (The Running Man) (1982) oraz Chudszy (Thinner) (1984) pod pseudonimem Richard Bachman. Po sukcesie powieści Carrie i Miasteczko Salem King postanowił wydać wcześniejsze powieści, ponieważ jednak wydanie czterech książek po sobie nie było korzystne, zdecydowano się użyć pseudonimu. Nawiązuje on z jednej strony do pseudonimu Donalda Westlake'a Richard Stark, z drugiej zaś do nazw lubianego przez Kinga zespołu Bachman-Turner Overdrive. Ponadto King chciał sprawdzić, czy uda mu się powtórzyć sukces, czy też jego sława jest tylko zbiegiem okoliczności. Ujawnienie faktu, że Bachman i King to ta sama osoba nastąpiło w 1985.

King zadedykował książkę Mroczna połowa (1989) swojemu pseudonimowi. W 1996 roku Stephen King wydał powieść Desperacja oraz pod pseudonimem Regulatorzy. Te powieści są jakby swoim lustrzanym odbiciem – powtarzają się bohaterowie, częściowo pokrywa się akcja, zmieniają się jednak okoliczności i szczegóły. Ktoś niewtajemniczony mógłby odnieść wrażenie, że popełniono plagiat.

W 2006, podczas konferencji prasowej w Londynie, King oświadczył, że odnalazł inną powieść Bachmana zatytułowaną Blaze. Została wydana 12 czerwca 2007 roku w Wielkiej Brytanii i w USA. Maszynopis został odnaleziony na Uniwersytecie stanu Maine. King zmienił nieco treść książki z 1973 roku dostosowując ją do dzisiejszych realiów.

Warsztat literacki[edytuj | edytuj kod]

W książce Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King dokonał analizy swojego warsztatu. King wierzy, że dobra książka nie może powstać całkowicie „świadomie”, ale nie może też być napisana „od ręki”. Według niego pisarz powinien się skupić na pojedynczym „nasieniu” i pozwolić, by powieść z niego wykiełkowała. King często zaczyna pisać książkę nie wiedząc jak ją skończy. Wspomina, że będąc w połowie pisania serii Mroczna Wieża, mając prawie 30-letnie doświadczenie pisarskie, otrzymał list od kobiety, która miała raka i prosiła, aby zdradził jej zakończenie serii, ponieważ prawdopodobnie nie doczeka publikacji ostatniego tomu. Wtedy dopiero zdał sobie sprawę, że nie wie, jak ten cykl się skończy. King wierzy w swój styl pisarski i twierdzi, że najlepsze rzeczy pisze, kiedy nie ma żadnego planu. W Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King porównuje pisanie do pracy w wykopaliskach. Odnaleziona skamieniałość już jest uformowana, trzeba ją tylko „wydobyć”, oczyścić ze zbędnego osadu. Podobnie King „wydobywa” swoje powieści na światło dzienne.

King jest lubiany za swoją wnikliwość w szczegóły, kontynuacje introspekcji; wiele powieści, które z pozoru wydają się niezwiązane ze sobą, łączą drugoplanowi bohaterowie, fikcyjne miasta, albo odniesienia do wydarzeń z poprzednich książek.

Książki Kinga są zapełnione licznymi odniesieniami do amerykańskiego folkloru i kultury, z których wyciąga mroczne strony i wokół nich buduje powieści. Wielu jego bohaterów musi stoczyć walkę ze swoim strachem, ze swoimi słabościami. Częstymi tematami w jego twórczości są: zbrodnie, wojny (szczególnie wojna wietnamska), przemoc, zdolności paranormalne i rasizm.

Jest również lubiany za swój nieformalny język; często odwołuje się do „Stałych Czytelników” albo „przyjaciół z sąsiedztwa”, co uprzyjemnia lekturę.

Stephen King ma bardzo prosty przepis, jak zostać dobrym pisarzem: „Czytaj cztery godziny dziennie i pisz cztery godziny dziennie. Jeśli nie masz na to wystarczająco dużo czasu, to nie oczekuj, że będziesz dobrym pisarzem”.

King znalazł również definicję talentu pisarskiego: „Jeśli piszesz coś, za co ktoś daje ci czek, jeśli pomyślnie spieniężysz czek i płacisz tymi pieniędzmi rachunek za prąd, to można powiedzieć, że jesteś utalentowany”[12].

Krótko po wypadku samochodowym King napisał po raz pierwszy powieść ręcznie – Łowca snów, za pomocą pióra marki Waterman, które nazwał „najlepszą na świecie maszyną do pisania”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

Zbiory nowel i opowiadań[edytuj | edytuj kod]

Limitowane wydania opowiadań dostępne w USA[edytuj | edytuj kod]

  • 1963People, Places, and Things – volume 1 – wspólnie z Chrisem Chelseyem
  • 1964The Star Invaders
  • 1988My Pretty Pony
  • 1989Dolan’s Cadillac
  • 1995Umney’s Last Case
  • 1997Six Stories

Książki non-fiction[edytuj | edytuj kod]

Komiksy[edytuj | edytuj kod]

Mroczna Wieża[edytuj | edytuj kod]

Mroczna Wieża: Rewolwerowiec[edytuj | edytuj kod]

Trzy powyższe zostały zebrane i opublikowane w 2013 w zbiorczym albumie Last Shots.

Bastion[edytuj | edytuj kod]

  • 2008-2009 – The Stand: Captain Tripps
  • 2009 – The Stand: American Nightmares
  • 2009-2010 – The Stand: Soul Survivors
  • 2010 – The Stand: Hardcases
  • 2011 – The Stand: No Man’s Land
  • 2011 – The Stand: The Night Has Come

Inne[edytuj | edytuj kod]

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

Książki wydane pod pseudonimem Richard Bachman[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze cztery pozycje zostały wydane w 1985 w zbiorze The Bachman Books.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Stephena Kinga.

Oto lista filmów powstałych na podstawie twórczości Stephena Kinga (włączając powieści pisane jako Richard Bachman):

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

  • 1980 – Lśnienie (The Shining)
  • 1982 – Koszmarne opowieści (Creepshow) (składa się z pięciu krótkich filmów: Father’s Day, The Lonesome Death of Jordy Verrill, Something to Tide You Over, The Crate i They’re Creeping Up On You)
  • 1982 – The Boogeyman (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1983 – Cujo (aka Pies) (Cujo)
  • 1983 – Martwa strefa (The Dead Zone)
  • 1983 – Christine (Christine)
  • 1983 – Disciples of the Crow (krótki film na podstawie opowiadania Dzieci kukurydzy)
  • 1983 – The Woman in the Room (krótki film wyreżyserowany przez Franka Darabonta)
  • 1984 – Dzieci kukurydzy (Children of the Corn) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1984 – Podpalaczka (Firestarter)
  • 1985 – Oko kota (Cat’s Eye) (składa się z trzech krótkich filmów: Quitters, Inc., The Ledge, i The General, z których ostatni nie powstał na podstawie twórczości Kinga)
  • 1985 – Srebrna kula (Silver Bullet) (na podstawie powieści Rok wilkołaka)
  • 1985 – Stephen King’s Nightshift Collection (składa się z dwóch krótkich filmów: The Woman in the Room i The Boogeyman)
  • 1985 – Word Processor of the Gods (odcinek serialu Opowieści z ciemnej strony (Tales from the Darkside) na podstawie opowiadania ze zbioru Szkieletowa załoga)
  • 1986 – Gramma (odcinek serialu Strefa mroku (The Twilight Zone) na podstawie opowiadania ze zbioru Szkieletowa załoga)
  • 1986 – Maksymalne przyspieszenie (Maximum Overdrive) (na podstawie opowiadania Ciężarówki ze zbioru Nocna zmiana; reżyserem King)
  • 1986 – Stań przy mnie (aka Zostańcie ze mną) (Stand by Me) (na podstawie opowiadania Ciało ze zbioru Cztery pory roku)
  • 1987 – Creepshow 2 – Opowieści z dreszczykiem (Creepshow 2) (składa się z trzech krótkich filmów: Old Chief Wood’n’head, The Raft, i The Hitchhiker)
  • 1987 – Powrót do Miasteczka Salem (A Return to Salem’s Lot) (sequel filmu Miasteczko Salem)
  • 1987 – Uciekinier (The Running Man) (luźna adaptacja powieści Uciekinier)
  • 1987 – The Last Rung on the Ladder (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1987 – Sorry, Right Number (odcinek serialu Opowieści z ciemnej strony (Tales from the Darkside) na podstawie opowiadania ze zbioru Marzenia i koszmary)
  • 1989 – Smętarz dla zwierzaków (Pet Sematary)

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

  • 1990 – The Cat From Hell (krótki film, który jest częścią filmu Opowieści z ciemnej strony (Tales From The Darkside – The Movie)
  • 1990 – Cmentarna szychta (Graveyard Shift) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1990 – To (It)
  • 1990 – Misery (Misery)
  • 1990 – The Moving Finger (odcinek serialu Monsters oparty na opowiadaniu ze zbioru Marzenia i koszmary)
  • 1991 – Złote lata (Golden Years) (oryginalny serial telewizyjny) {Stephen King występuje jako kierowca autokaru}
  • 1991 – Oni czasami wracają (Sometimes They Come Back) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1992 – Kosiarz umysłów (The Lawnmower Man) (King wytoczył rozprawę twórcom, bo bez zezwolenia umieścili jego nazwisko w początkowych napisach. Wygrał – film nie może być pokazywany z jego nazwiskiem na początku[potrzebne źródło])
  • 1992 – Lunatycy (Sleepwalkers) (scenariusz napisał King)
  • 1993 – Mroczna połowa (The Dark Half)
  • 1993 – Sprzedawca śmierci (adaptacja Sklepiku z marzeniami) (Needful Things) (wydane również w trzygodzinnej wersji reżyserskiej)
  • 1993 – Stukostrachy (The Tommyknockers) (serial telewizyjny)
  • 1994 – Skazani na Shawshank (The Shawshank Redemption) (powieść Skazani na Shawshank ze zbioru Cztery pory roku)
  • 1994 – Bastion (The Stand) (serial telewizyjny)
  • 1995 – Langoliery (aka Pożeracze czasu) (The Langoliers) (serial telewizyjny na podstawie opowiadania ze zbioru Czwarta po północy)
  • 1995 – Maglownica (The Mangler) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 1995 – Dolores Claiborne (Dolores Claiborne)
  • 1995 – Stephen King’s Nightshift Collection (składa się z trzech krótkich filmów, tylko pierwszy ma coś wspólnego z Kingiem: Disciples of the Crow (oparte na opowiadaniu Dzieci kukurydzy), The Night Waiter, i Killing Time; niektóre wersje zawierają tylko dwa filmy)
  • 1995 – The Outer Limits (serial telewizyjny – odcinek The Revelations of Becka Paulson oparty na opowiadaniu Kinga)
  • 1996 – Przeklęty (Thinner) (na postawie powieści Chudszy)
  • 1997 – Lśnienie (The Shining) (miniserial)
  • 1997 – Ghosts (teledysk Michaela Jacksona)
  • 1997 – Nocne zło (The Night Flier) (film na podstawie opowiadania Nocny latawiec ze zbioru Marzenia i koszmary)
  • 1997 – Autostrada strachu (Quicksilver Highway) (część Chattery Teeth, oparta na opowiadaniu ze zbioru Marzenia i koszmary)
  • 1997 – Trucks (telewizyjny remake filmu Maksymalne przyspieszenie)
  • 1998 – Chinga (odcinek serialu Z Archiwum X)
  • 1998 – Uczeń szatana (Apt Pupil) (powieść ze zbioru Cztery pory roku)
  • 1999 – Zielona mila (The Green Mile)
  • 1999 – Furia: Carrie 2 (The Rage: Carrie 2) (sequel filmu Carrie)
  • 1999 – Sztorm stulecia (Storm of the Century) (oryginalny serial telewizyjny)
  • 1999 – Llamadas

Po roku 2000[edytuj | edytuj kod]

  • 2000 – Paranoja (Paranoid) (oparte na wierszu)
  • 2001 – Kraina wiecznego szczęścia (ekranizacja noweli Mali ludzie w żółtych płaszczach, należącej do zbioru nowel Serca Atlantydów (Hearts in Atlantis))
  • 2001 – Strawberry Spring (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 2002 – Czerwona Róża (Rose Red) (oryginalny serial telewizyjny)
  • 2002 – Martwa strefa (The Dead Zone) (serial telewizyjny)
  • 2002 – Night Surf (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Nocna zmiana)
  • 2002 – Rainy Season (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Marzenia i koszmary)
  • 2002 – Carrie (Carrie) (telewizyjny remake)
  • 2003 – Łowca snów (Dreamcatcher)
  • 2003 – Z dziennika Ellen Rimbauer: Czerwona Róża (The Diary of Ellen Rimbauer) (film telewizyjny)
  • 2003 – Autopsy Room Four
  • 2003 – Here There Be Tygers (krótki film na podstawie opowiadania ze zbioru Szkieletowa załoga)
  • 2003 – The Man in the Black Suit
  • 2004 – Sekretne okno (Secret Window) (powieść Secret Window, Secret Garden ze zbioru Czwarta po północy)
  • 2004 – Szpital Królestwo (Kingdom Hospital) (serial telewizyjny)
  • 2004 – Miasteczko Salem ('Salem’s Lot) (remake telewizyjny)
  • 2004 – Luckey Quarter
  • 2004 – The Secret Transit Codes of America’s Highways
  • 2004 – All That You Love Will Be Carried Away
  • 2004 – Jazda na Kuli (Riding the Bullet) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Wszystko jest względne)
  • 2006 – Desperacja (Desperation) (film)
  • 2006 – Marzenia i koszmary (Nightmares and Dreamscapes: From the stories of Stephen King)
  • 2007 – 1408 (1408) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Wszystko jest względne)
  • 2007 – Mgła (The Mist) (film na podstawie opowiadania ze zbioru Szkieletowa załoga)
  • 2008 – N. (serial komiksowy, dostępny na telefony komórkowe, na podstawie opowiadania N. ze zbioru Po zachodzie słońca)
  • 2009 – Cadillac Dolana (Dolan’s Cadillac)
  • 2009 – Dzieci kukurydzy (Children of the Corn)
  • 2010 - Haven (Haven) (serial telewizyjny luźno oparty na powieści Colorado Kid)
  • 2011 – Worek kości (Bag of bones)
  • 2012 – Talizman (The Talisman) (serial telewizyjny)
  • 2013 – Pod kopułą (Under the Dome) (serial telewizyjny)
  • 2013 – Carrie

Zapowiedzi[edytuj | edytuj kod]

  • 2013 – Dallas 63 (22/11/63)
  • 2015 – Mroczna Wieża (The Dark Tower)

Przypisy

  1. http://www.usaweekend.com/09_issues/090308/090308king.html.
  2. Beahm, George The Stephen King Story: A Literary Profile Andrews and McMeel. 1991. ISBN 0-8362-7978-1 pp. 101.
  3. „Stephen (Edwin) King.” Contemporary Novelists, 7th ed. St. James Press, 2001.
  4. „Stephen King.” Authors and Artists for Young Adults. Vols. 7-26. Gale Research, 1992-99.
  5. Stephen King Biography – Monsters and Critics.
  6. [1][martwy link]
  7. Novelist Stephen King: NPR.
  8. Peter David dzieli się wrażeniami po podpisywaniu tego komiksu na swoim blogu.
  9. Inny blog ze zdjęciami i wywiadami z podpisywania komiksu.
  10. omg! Celebrity gossip, news, photos, babies, couples, hotties, and more.
  11. Abrams on Dark Tower?.
  12. Everything You Need to Know About Writing Successfully – in Ten Minutes.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]