Steven Lindsey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Steven Lindsey
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1960
Arcadia (Kalifornia)
Narodowość amerykańska
Status w stanie spoczynku
Funkcja pilot wahadłowca, dowódca misji
Czas spędzony w kosmosie 62 dni 22 godziny 33 minuty
Misje STS-87, STS-95, STS-104, STS-121, STS-133
Emblematy załóg STS-89 STS-95 STS-104 STS-121 STS-133
Stopień US Air Force O6 shoulderboard rotated.svg pułkownik United States Air Force
Odznaczenia
Air Force Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Legia Zasługi (USA) Zaszczytny Krzyż Lotniczy  (Stany Zjednoczone) Defence Superior Service Medal (USA) Medal Departamentu Obrony za Chwalebną Służbę (USA) Medal za Chwalebną Służbę  (Stany Zjednoczone) Medal za Osiągnięcie Lotnicze  (Stany Zjednoczone) Medal Pochwalny Sił Powietrznych  (Stany Zjednoczone) Medal za Osiągnięcie Sił Powietrznych  (Stany Zjednoczone) National Defense Service Medal NASA Distinguished Service Medal NASA Outstanding Leadership Medal NASA Exceptional Service Medal NASA Space Flight Medal (czterokrotnie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Załoga misji STS-87 – od lewej: Steven Lindley, Kevin Kregel, Takao Doi, Kalpana Chawla, Leonid Kadieniuk i Winston Scott
Misja STS-95 – Pedro Duque i Steven Lindsey w module Spacehab
Misja STS-104 – Steven Lindsey w kokpicie promu Atlantis
Misja STS-133 – Steven Lindsey ćwiczy na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

Steven Wayne Lindsey (ur. 24 sierpnia 1960 w Arcadii w stanie Kalifornia) – amerykański astronauta, pilot wojskowy, inżynier, pułkownik United States Air Force.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1978 – ukończył szkołę średnią (Temple City High School) w Temple City w Kalifornii.
  • 1982 – ukończył Akademię Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, uzyskując licencjat w dziedzinie nauk inżynieryjnych oraz nominację na stopień podporucznika.
  • 1983–1987 – po przeszkoleniu w bazie lotniczej Reese w Teksasie, uzyskaniu kwalifikacji pilota i zaliczeniu lotów ćwiczebnych na samolocie RF-4C Phantom II został skierowany do 12. eskadry rozpoznania taktycznego (12th Tactical Reconnaissance Squadron) w innej teksańskiej bazie lotniczej – Bergstrom. Od 1984 do 1987 służył tam jako pilot bojowy oraz pełnił funkcję pilota-instruktora i wykładowcy. W 1987 otrzymał skierowanie do zlokalizowanego w bazie Wright-Patterson w Ohio Air Force Institute of Technology, po ukończeniu którego uzyskał magisterium w dziedzinie inżynierii lotniczej.
  • 1989 – odbył szkolenie w Szkole Pilotów Doświadczalnych Sił Powietrznych (USAF Test Pilot School) w kalifornijskiej bazie Edwards. Kurs zaliczył z nagrodą (Liethen-Tittle Award) dla wyróżniającego pilota grupy rocznikowej 89A.
  • 1990–1993 – służył w 3247. eskadry doświadczalnej (3247th Test Squadron), stacjonujacej w bazie Eglin na Florydzie. Kierował testami uzbrojenia i podsystemów myśliwców F-16 i F-4. Pełnił także funkcje zastępcy dyrektora systemu zaawansowanego zwiadu taktycznego oraz dowódcy eskadry F-16.
  • 1993–1994 – odbył roczne studia w Kolegium Dowodzenia i Sztabu Sił Powietrznych (Air Command and Staff College), znajdującego się w bazie Maxwell w Alabamie. Po ich ukończeniu powrócił do bazy Eglin, obejmując stanowisko szefa zespołu w Biurze SEEK EAGLE (United States Air Force SEEK EAGLE Office). Był odpowiedzialny za wojskową certyfikację uzbrojenia przeznaczonego dla samolotów F-16, F-111, A-10 i F-117.
  • Marzec 1995 – otrzymał skierowanie do NASA w charakterze kandydata na astronautę.
  • Wrzesień 2006 – zakończył czynną służbę w United States Air Force.

Jako pilot wylatał ponad 5000 godzin za sterami ponad 50. typów samolotów.

Kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 8 grudnia 1994 – został zakwalifikowany do 15. grupy astronautów NASA.
  • 1996 – ukończył szkolenie podstawowe przewidziane dla pilotów wahadłowców i został skierowany do Biura Astronautów NASA. Początkowo zajmował się weryfikacją oprogramowania lotów w Laboratorium Integracji Awioniki Wahadłowca (Shuttle Avionics Integration Laboratory – SAIL), a następnie uczestniczył w pracach nad modernizacją wielofunkcyjnego kokpitu promu kosmicznego. Później został naczelnikiem działu ds. eksploatacji międzynarodowej stacji kosmicznej.
  • 19 listopada – 5 grudnia 1997 – był pilotem promu Columbia podczas misji STS-87.
    • Po powrocie na Ziemię nadzorował trening załóg, m.in. w zakresie techniki lądowania wahadłowca.
  • 29 października – 7 listopada 1998 – uczestniczył w wyprawie STS-95 jako pilot promu Discovery.
    • Po zakończeniu misji kosmicznej został zastępcą dyrektora ds. eksploatacji wahadłowców. Objął także stanowisko współprzewodniczącego w Space Shuttle Cockpit Council, radzie zajmującej się modernizacją kokpitu promów kosmicznych. Odpowiadał za prace projektowe, testy i wdrożenie nowych rozwiązań w zakresie awioniki wahadłowca. Ogólny koszt przedsięwzięcia osiągnął sumę 400 milionów dolarów.
    • Pełnił także funkcję szefa ds. Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Koordynował i nadzorował działania – realizowane przez NASA oraz placówki zewnętrzne – mające na celu kompleksowe zaopatrzenie oraz rozbudowę i modernizację ISS.
  • 28 września 2000 – otrzymał nominację na dowódcę misji STS-104.
  • 12–25 lipca 2001 – dowodził wyprawą STS-104, lecącą wahadłowcem Atlantis.
  • Grudzień 2002 – został mianowany dowódcą misji STS-119, której start był planowany na styczeń 2004. Jednakże po katastrofie promu Columbia plan lotów wahadłowców został gruntownie zmieniony. Nastąpiły także przeszeregowania w obsadach załóg. W rezultacie realizację misji STS-119 (z nową załogą) przeniesiono na marzec 2009.
  • Listopad 2003 – został mianowany dowódcą wyprawy STS-121.
  • 4–17 lipca 2006 – dowodził misją STS-121, realizowana przez załogę promu Discovery.
    • Po zakończeniu wyprawy został szefem Biura Astronautów NASA. Otrzymawszy powołanie do załogi misji STS-133, ustąpił ze stanowiska, które przejęła jego koleżanka-astronautka Peggy Whitson.
  • 2011 – od 24 lutego do 9 marca dowodził wyprawą STS-133, odbywając swój trzeci lot wahadłowcem Discovery. 15 lipca zakończył pracę w NASA.

Loty kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

STS-87 (Columbia F-24)

Od 19 listopada do 5 grudnia 1997 uczestniczył w locie STS-87 jako pilot wahadłowca. Razem z nim w kosmos polecieli: Kevin R. Kregel (dowódca misji), Kalpana Chawla (specjalista misji – MS-1), Winston E. Scott (MS-2), Takao Doi (MS-3) i Leonid K. Kadieniuk z Ukrainy (specjalista ładunku – PS-1). Był to czwarty lot, w trakcie którego na pokładzie promu znajdował się zestaw aparatury USMP-4 (US Microgravity Payload), składający się z urządzeń do obserwacji różnych zjawisk fizycznych w stanie nieważkości oraz obserwacji Słońca. Podczas misji astronauci dwukrotnie opuszczali pokład wahadłowca, testując narzędzia niezbędne do montażu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Ponadto przechwycili na orbicie satelitę Spartan-201, który uprzednio został umieszczony w kosmosie przez załogę promu. Podczas EVA Lindsey sterował pierwszym swobodnym lotem AERCam Sprint (Autonomus Extravehicular Activity Robotic Camera) – sferycznego minirobota wyposażonego w kamerę. Po wykonaniu 252 okrążeń Ziemi wahadłowiec Columbia wylądował w Centrum Kosmicznym im. Johna F. Kennedy'ego (KSC) na Przylądku Canaveral na Florydzie.

STS-95 (Discovery F-25)

29 października 1998 Steven Lindley rozpoczął swój drugi lot w kosmos. Tym razem był pilotem promu Discovery w ramach misji STS-95. Pozostałymi członkami wyprawy byli: Curtis L. Brown, Jr. (dowódca misji), Scott E. Parazynski (MS-1), Stephen K. Robinson (MS-2), Hiszpan Pedro F. D. Duque (MS-3) oraz Japonka Chiaki Mukai (PS-1). W skład załogi wchodził także 77-letni senator John Glenn (MS-2), który w 1962 jako pierwszy astronauta amerykański wykonał lot orbitalny, a biorąc udział w locie STS-95, został najstarszym dotychczas uczestnikiem misji kosmicznej.

Dziewięciodniową wyprawa STS-95 miała charakter naukowy. W ładowni wahadłowca znajdował się hermetyczny moduł Spacehab-SM, połączony z kabiną promu specjalnym tunelem. Wykonywane w nim podczas lotu eksperymenty naukowe opracowały: NASA, NASDA i ESA. Doświadczenia obejmowały takie dziedziny jak medycyna, biologia i mikrograwitacja. Osobnym badaniom – przygotowanym przy współpracy z instytutem gerontologicznym (National Institute on Aging) – został poddany John Glenn. Dotyczyły one procesu starzenia się i wpływu pobytu w stanie nieważkości na organizm ludzki. Ponadto po raz piąty w ramach wypraw wahadłowców umieszczono na orbicie satelitę badawczego Spartan-201, którego zadaniem było przeprowadzenie obserwacji astronomicznych. Podczas tej misji satelita przez dwa dni dokonywał badań Słońca i wiatru słonecznego. Następnie załoga przechwyciła go i umieściła w ładowni promu. Po wykonaniu zaplanowanego programu, 7 listopada 1998 wahadłowiec Discovery wylądował w KSC.

STS-104 (Atlantis F-24)

12 lipca 2001 po raz trzeci poleciał w kosmos, tym razem jako dowódca misji STS-104, realizowanej przez załogę promu Atlantis. W wyprawie uczestniczyli także: Charles O. Hobaugh (pilot wahadłowca), Michael L. Gernhardt (MS-1), Janet L. Kavandi (MS-2) oraz James F. Reilly II (MS-3). Był to dziesiąty lot wahadłowca na Międzynarodową Stację Kosmiczną z tzw. misją montażową (ISS 7A). Podczas wyprawy załoga promu pracowała wspólnie z członkami stałej obsady ISS. Astronauci Gernhardt i Reilly trzykrotnie wychodzili na zewnątrz stacji kosmicznej, dokonując prac montażowych: 15 lipca przez blisko sześć godzin instalowali na bocznym węźle cumowniczym modułu Unity ważącą 6,5 tony śluzę Quest, 18 lipca wyposażyli moduł w trzy zbiorniki z powietrzem oraz sprawdzili ich szczelność, zaś 21 lipca podłączyli czwarty zbiornik z powietrzem i dokonali przeglądu mechanizmu rozkładania baterii słonecznych – wtedy też po raz pierwszy do wyjścia w otwartą przestrzeń kosmiczną została użyta śluza Quest. Spacery kosmiczne Gernhardta i Reilly'ego trwały łącznie 16,5 godziny. Podczas realizacji planu zadań doszło do kilku awarii (m.in. twardego dysku komputera, wykryto także nieszczelność połączenia stacji z komponentem Quest), wskutek których kierownictwo lotu podjęło decyzję o jego przedłużeniu o jeden dzień, pragnąc w pełni zrealizować program misji. Następnie doszło do ponownego wydłużenie wyprawy, tym razem z powodu złych warunków atmosferycznych panujących na półwyspie florydzkim. Ostatecznie prom wylądował w KSC 25 lipca 2001.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył Steven W. Lindsey
Nr Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
19 listopada 1997
5 grudnia 1997
STS-87
Columbia F-24
Pilot wahadłowca
15 dni 16 godzin 34 minuty
2
29 października 1998
6 listopada 1998
STS-95
Discovery F-25
Pilot wahadłowca
8 dni 21 godzin 43 minuty
3
12 lipca 2001
25 lipca 2001
STS-104
Atlantis F-24
Dowódca misji
12 dni 18 godzin 34 minuty
4
4 lipca 2006
17 lipca 2006
STS-121
Discovery F-32
Dowódca misji
12 dni 18 godzin 36 minut
5
24 lutego 2011
9 marca 2011
STS-133
Discovery F-39
Dowódca misji
12 dni 19 godzin 4 minuty
Łączny czas spędzony w kosmosie — 62 dni 22 godzin 33 minuty

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]