Stingray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stingray
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Textron Marine and Land Systems Division
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 osoby
Dane techniczne
Silnik 8V-92 TA
Poj. zb. paliwa 757 dm³
Długość 9300 mm
kadłuba: 6450 mmm
Szerokość 2710 mm
Wysokość 2550 mm
Prześwit 46 mm
Masa 19 400 kg
bojowa: 21 200 kg
Moc jedn. 25,9 KM/t
Nacisk jedn. 0,72 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 67 km/h
Zasięg 480 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1 m
Rowy (szer.) 2,13 m
Ściany (wys.) 0,76 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata czołgowa LRF kalibru 105 mm (36 nab.)

1 x czkm M240C kalibru 7,62 mm (2400 nab.)
1 x wkm M2HB kalibru 12,7 mm (1100 nab.)

Użytkownicy
Tajlandia (ponsd 100)

Stingray – amerykański czołg lekki zbudowany dla lekkich jednostek US Army. Nieprzyjęty do uzbrojenia US Armed Forces, ale produkowany na eksport.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 80. w USA utworzono Rapid Deployment Forces (Siły Szybkiego Reagowania). W ich skład włączono jednostki powietrznodesantowe przystosowane do przerzutu droga lotniczą i wydzielone jednostki US Marine Corps przeznaczone do wykonywanie desantów morskich. Według założeń najbardziej prawdopodobnymi przeciwnikami jednostek wchodzących w skład RDF miały być siły zbrojne krajów trzeciego świata.

Wraz z utworzeniem nowych sił rozpoczęto konkurs na czołg przeznaczony dla jednostek powietrznodesantowych. Miał on mieć masę mniejszą niż właśnie wprowadzany do uzbrojenia czołg podstawowy M1 Abrams i być przystosowany do przewozu droga lotniczą. Do konkursu przystąpiło kilka firma amerykańskich. Ostatecznie badaniom poddano prototypy czołgów CCVL, DFSV, RDF/LT (w wersji bezwieżowej i klasycznej) oraz Stingray. W wyniku długich testów za zwycięzcę uznano w 1988 roku czołg Stingray, ale ostatecznie nie zdecydowano się na zakup. Jedynym nabywcą zostały siły zbrojne Tajlandii, które pod koniec lat 80. zakupiły około 100 czołgów Stingray. W następnych latach powstał prototyp czołgu Stingray II wyposażonego w grubszy pancerz, ale z uwagi na brak nabywców nie był on produkowany.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Stingray jest czołgiem lekkim przeznaczonym dla wojsk aeromobilnych. Załogę czołgu tworzy dowódca, działonowy, ładowniczy i mechanik-kierowca. Kierowca zajmuje miejsce w kadłubie, reszta załogi w wieży.

Kadłub Stingray'a jest wykonany ze spawanych płyt ze stali pancernej Cadloy. Pancerz czołowy chroni przed pociskami przeciwpancernymi kalibru 14,5 mm, boczny i tylny tylko przed pociskami karabinowymi kalibru 7,62 mm.

W przedniej części kadłuba znajdują się przedziały kierowania, środkowej przedział bojowy z wieżą, a w tylnej przedział napędowy.

W przedziale kierowania stanowiska ma mechanik-kierowca. Jego właz znajduje się w przedniej-górnej płycie pancerza.

Wieża pancerna podobnie jak kadłub jest spawana z walcowanych płyt pancernych. Po jej prawej stronie znajduje się stanowisko działonowego i dowódcy, po lewej ładowniczego.

Dowódca obserwuje teren przy pomocy dzienno-nocnego przyrządu obserwacyjnego oraz celownika NV-5Z.

Działonowy dysponuje dzienno-nocnym celownikiem M36E1.

W wieży znajduje się zasadnicze uzbrojenie wozu: 105 mm armata LRF. Jest to wersja armaty M68 o zmniejszonym odrzucie. Armata jest sprzężona z czołgowym karabinem maszynowym M240C. Armata jest stabilizowana w dwóch płaszczyznach. Dodatkowo na wieży zamocowany jest przeciwlotniczy wkm M2HB i osiem wyrzutni granatów dymnych.

Armata LRF jest ładowana przez ładowniczego. Zapas amunicji zmagazynowanej w wieży to 3 naboje, dodatkowo 33 naboje zmagazynowanych jest w kadłubie, pod podłoga wieży.

Napęd czołgu stanowi 8-cylindrowy, wysokoprężny silnik 8V-92 TA. Jest on zbudowany w układzie V. Układ przeniesienia mocy Allison XTG-411-2A.

Stingray posiada zawieszenie niezależne na wałkach skrętnych. Każde z 12 kół jezdnych jest połączone za pomocą wahacza z wałkiem skrętnym. Napęd z silnika jest przekazywany na znajdujące się w tylnej części pojazdu koła napędowe. Z przodu pojazdu znajdują się koła napinające. Koła jezdne są kołami podwójnymi, z zewnętrznymi bandażami gumowymi. Wahacze pierwszej, drugiej i ostatniej pary kół współpracują z hydraulicznymi amortyzatorami. Każda gąsienica jest podtrzymywana przez trzy rolki. Gąsienice maja szerokość 380 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Igor Witkowski. Czołg lekki Stingray. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. nr 1-2 (7-8). s. s. 5-6.