Stiuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sztukateria roślinna (detal elewacji frontowej Pałacu Dąmbskich w Toruniu)
Sklepienie kościoła jezuitów, Piotrków Trybunalski, sztukaterie ramowe wokół fresków

Stiuk – materiał zdobniczy w postaci tynku szlachetnego, mieszanina gipsu, wapienia i drobnego piasku lub pyłu marmurowego, łatwa do formowania, szybko twardniejąca. Często barwiona na różne kolory, nakładana na podłoże (ściany i elementy architektoniczne), gładzona i polerowana po wyschnięciu. Używana najczęściej we wnętrzach budowli.

Gotowy stiuk często imitował marmur. Stosowany do wykonywania tynków, rzeźb pełnoplastycznych, płaskorzeźbionej dekoracji ściennej (sztukateria). Znany był w okresie starożytności (starożytny Rzym), wczesnego chrześcijaństwa, sztuce mauretańskiej, rozpowszechniony w czasach renesansu i baroku. Stanowił także podstawowy materiał w ornamentyce i architekturze Majów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 150-151. ISBN 83-85001-89-1.
Wikimedia Commons