Stokłosa bezostna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stokłosa bezostna
Stokłosa bezostna (z lewej) i stokłosa płonna
Stokłosa bezostna (z lewej) i stokłosa płonna
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj stokłosa
Gatunek stokłosa bezostna
Nazwa systematyczna
Bromus inermis Leyss.
Fl. Halens.: 16 (1761)
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Stokłosa bezostna (Bromus inermis Leyss.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje w Eurazji. Ponadto zawleczony do Afryki, Ameryki, Australii i Nowej Zelandii[2]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Bromus inermis detail.jpeg
Pokrój 
Wieloletnia wysoka trawa rozłogowa dorastająca 1,4 metra wysokości.
Liście 
Pochwa liściowa zrośnięta, zamknięta. Blaszka liściowa naga, do 18 mm szerokości, żeberkowana z wyraźnym nerwem środkowym tzw. "kilem".
Kwiaty 
Zebrane w równowąskie kłoski długości około 3 cm, te z kolei zebrane we wzniesioną wiechę długości 10-15 cm. Plewa dolna jednonerwowa, górna - trójnerwowa. Plewka dolna dwuzębna, długości 10-13 mm. Pylniki jaskrawożółte[4].
Owoce 
Ziarniaki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie na zboczach, wałach, w rowach i zaroślach. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Liczba chromosomów 2n = 14, 28, 56[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stokłosa bezostna jest cenną trawą pastewną. Uprawiana na stanowiskach suchszych, dobrze znosi trudniejsze warunki.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-21].
  2. Bromus inermis na eMonocot [dostęp 2014-01-28].
  3. Adam Zając, Maria Zając (red.): Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  4. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. Bromus inermis na Flora of China [dostęp 2014-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Rolnicza, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1964.