Stolon
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stolon (łac. stolo, stolonis – boczna gałąź[1]):
- W botanice
- Termin uznawany za synonim rozłogu[1], zwłaszcza w odniesieniu do rozłogów podziemnych[2]. Stolony ziemniaka są zmodyfikowanymi pędami podziemnymi, na końcu których tworzą się zgrubienia – bulwy. Stolony wyrastają z pąka pachwinowego w części łodygi znajdującej się pod ziemią[3].
- W zoologii
- Odgałęzienie polipa u parzydełkowców mające kształt rurki, na której pączkują nowe moduły. W przypadku gąbek i mszywiołów stolonem nazywa się uproszczone do postaci rurki osobniki (zooidy) tworzące kolonie, także pączkujące w nowe osobniki[4].
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- ↑ 1,0 1,1 Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski (red.): Słownik botaniczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003. ISBN 83-214-1305-6.
- ↑ Adam Pałczyński, Zbigniew Podbielskowski, Benon Polakowski: Botanika. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 140. ISBN 83-01097280-0.
- ↑ Szweykowska Alicja, Szweykowski Jerzy: Botanika t.1 Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 215. ISBN 83-01-13953-6.
- ↑ Elżbieta Rościszewska: Stolon. W: Encyklopedia biologiczna. T. X. Zdzisława Otałęga (red. nacz.). Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 147.
