Oniscus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Stonoga)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oniscus[1]
Linnaeus, 1758
Stonoga murowa (Oniscus asellus)
Stonoga murowa (Oniscus asellus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp skorupiaki
Gromada pancerzowce
Rząd równonogi
Rodzina Oniscidae
Rodzaj Oniscus
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło stonoga w Wikisłowniku

Oniscusrodzaj lądowych skorupiaków z rzędu równonogów, w języku polskim określanych nazwą stonoga[2]. Określenie to jest często mylnie przypisywane wijom[3] lub prosionkom[4]. Występują na wszystkich kontynentach. W Polsce występuje stonoga murowa – jest gatunkiem pospolitym[5].

Stonogi mają ciało silnie grzbietobrzusznie spłaszczone i silnie rozszerzone, w zarysie jajowate[2], niezwijające się w kulkę[5]o długości zazwyczaj od 1 do 2 cm, sztywny i segmentowany odwłok pokryty wapiennym szkielecikiem. Głowa zbliżona kształtem do prostokąta, płytka ogonowa zazwyczaj stożkowato zaostrzona[2]. Wbrew nazwie, nie mają stu nóg. Różne gatunki tej grupy skorupiaków mają zaledwie po kilkanaście par odnóży (najczęściej 10–12)[6].

Żyją w wilgotnych miejscach, często chowają się pod kamieniami, wśród gnijących liści, pod korą pni lub w wilgotnej glebie. Prowadzą nocny tryb życia, są detrytofagami – żywią się martwą materią organiczną.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 6 gatunków zaliczanych do rodzaju Oniscus:

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o stonodze

Przypisy

  1. Oniscus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984. ISBN 83-214-0428-6.
  3. Zaliczane do wijów pareczniki w języku angielskim nazywane są Centipedes
  4. Prosionek piwniczny (Porcellio scaber) nazywany jest stonogiem (lub stonogą) piwnicznym
  5. 5,0 5,1 Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008. ISBN 978-83-88147-09-8.
  6. Więcej nóg (20–400 par) mają krocionogi – przedstawiciele jednej z grupy wijów.