Stopień dysocjacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stopień dysocjacji – stosunek liczby moli cząsteczek danego związku chemicznego, które uległy rozpadowi na jony (C) do łącznej liczby moli cząsteczek tego związku, znajdującego się w roztworze, fazie gazowej lub stopie, w którym zaszło zjawisko dysocjacji elektrolitycznej (C0):

\alpha=\frac{C}{C_{0}}

Zależy on od:

  • struktury związku, dla którego ten stopień jest ustalany
  • rodzaju rozpuszczalnika
  • obecności w roztworze innych związków zdolnych do dysocjacji
  • stężenia roztworu (na ogół wzrasta w miarę rozcieńczania roztworu)
  • temperatury (na ogół nieco wzrasta wraz ze wzrostem temperatury)

Dla słabych elektrolitów binarnych znając stężenie i stopień dysocjacji można obliczyć przybliżoną wartość stałej dysocjacji korzystając z prawa rozcieńczeń Ostwalda[1][2]:

K = \frac{\alpha^{2} C}{1 - \alpha}

gdzie:

  • α – stopień dysocjacji
  • C – stężenie elektrolitu

Dla bardzo słabych elektrolitów (α « 1) wzór można uprościć do postaci:

K=\alpha^2C

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ostwalda prawo rozcieńczeń. W: Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965, s. 505.
  2. Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 344–345. ISBN 83-01-13654-5.