Skala Fahrenheita
Skala Fahrenheita – jedna ze skal pomiaru temperatury (skala termometryczna) stosowana w niektórych krajach anglosaskich.
Skalę zaproponował Daniel Gabriel Fahrenheit studiując pracę Ole Rømera o jego skali. Po spotkaniu z Rømerem i przeprowadzeniu dyskusji, zaczął prace nad nową skalą.
Na punkt zerowy skali wyznaczył on najniższą temperaturę zimy 1708/1709 zanotowaną w Gdańsku (jego rodzinnym mieście). 100 °F miało być temperaturą jego ciała. Na skutek błędów (miał wtedy stan podgorączkowy) skala się "przesunęła" i 100 °F oznaczało 37,8 °C[potrzebne źródło].
W 1724 r. definicję zmieniono na:
- 0 °F – temperatura zamarzania mieszaniny wody i lodu z salmiakiem lub solą,
- 32 °F – temperatura mieszaniny wody i lodu (temperatura topnienia lodu)[1].
Obecnie skalę Fahrenheita definiuje się przez porównanie ze skalą Celsjusza (32 °F = 0 °C; 212 °F = 100 °C)[2]. Na termometrze rtęciowym skala Fahrenheita jest liniowa ze względu na stały współczynnik rozszerzalności temperaturowej rtęci.
Przeliczanie:
Obecnie skala Fahrenheita stosowana jest przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych, w innych krajach częściej stosuje się skalę Celsjusza.
[edytuj] Zobacz też
- skala Celsjusza
- skala Kelvina
- skala Rankine'a
- skala Réaumura
- skala Rømera
- skala Newtona
- skala Delisle
- graficzne zestawienie skal temperatur
Przypisy
- ↑ Maria Kamińska: Termodynamika dla Studium Podyplomowego Fizyki z Astronomią. bobo.fuw.edu.pl. [dostęp 2010-12-03].
- ↑ skala Fahrenheita. Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-06-25].


