Stornia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stornia
Platichthys flesus[1]
(Linnaeus, 1758)
Stornia
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd flądrokształtne
Rodzina flądrowate
Rodzaj Platichthys
Gatunek stornia
Synonimy
  • Flesus vulgaris Moreau, 1881
  • Platessa carnaria Brown, 1830
  • Platessa flesus var. marmorata Nordmann, 1840
  • Platessa glabra Rathke, 1837
  • Pleuronectes bogdanovii Sandeberg, 1878
  • Pleuronectes flesoides Pontoppidan, 1766
  • Pleuronectes flesus Linnaeus, 1758
  • Pleuronectes flesus baltica Suvorov, 1925
  • Pleuronectes flesus caninensis Suvorov, 1929
  • Pleuronectes flesus leiurus Duncker, 1892
  • Pleuronectes flesus septentrionalis Surorov, 1925
  • Pleuronectes passer Linnaeus, 1758
  • Pleuronectes roseus Shaw, 1796
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Stornia[3], flądra[4] (Platichthys flesus) – gatunek ryby flądrokształtnej z rodziny flądrowatych (Pleuronectidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Europejskie wybrzeża Oceanu Atlantyckiego, Morze Śródziemne, Bałtyckie (do środkowej części Zatoki Botnickiej), Czarne i Białe. Introdukowana przypadkowo (prawdopodobnie zawleczona w wodach balastowych statków) na terenie Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Żyje na głębokościach do 100 m. Wpływa do wód słonawych. Często wędruje w górę rzek.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Osiąga przeciętnie ok. 50 cm, maksymalnie 60 cm długości. Ciało wydłużone, wysokość mniejsza od połowy długości. Mały otwór gębowy. Łuski drobne, część z nich przekształcona w szorstkie, kostne płytki, szczególnie ostre wzdłuż linii nabocznej oraz u podstawy płetw nieparzystych (bardzo ważna cecha odróżniająca flądrę od innych płastug). Oczy zwykle po prawej stronie ciała.

Górna strona ciała zmienna, od zielonkawo- lub żółtawoszarego po brunatne z nierównomiernie rozłożonymi czerwonymi cętkami. Czasami występują bladopomarańczowe plamy zachodzące na płetwy. Spodnia strona biała.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi przydenny tryb życia. Młode żywią się planktonem i larwami owadów, dorosłe pierścienicami, mięczakami, skorupiakami i małymi rybami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciową osiąga w trzecim roku życia. Przed tarłem odbywa wędrówki w stronę otwartego morza. Trze się w wodzie o dużym zasoleniu i o temperaturze 3–7 stopni C na głębokości 30–300 metrów. W południowym Bałtyku tarło odbywa się od marca do maja, w Rynnie Słupskiej oraz na głębiach Gdańskiej, Bornholmskiej i Arkony. Samica składa od 100 000 do 2 000 000 ziaren ikry. Wylęg po 5–11 dniach. Larwy tuż po wykluciu mają 2–3 mm długości. Gdy osiągną 7 mm zaczynają przeistaczać się w postać asymetryczną. Gdy osiągną 1 cm oko znajduje się na środku głowy. Kilkumilimetrowe larwy płyną do brzegów, gdzie przebywają na średnich głębokościach do zimy. W tym czasie dochodzi do dalszych zmian pokroju ciała. W południowym Bałtyku flądra w wieku 8 lat ma średnio 35 cm długości i waży 600 g. Żyje 8–9 lat.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

W obrębie gatunku Platichthys flesus wyróżniane są następujące podgatunki[3][1]:

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Ceniona w rybołówstwie i wędkarstwie. Spotykana w akwariach morskich, publicznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Platichthys flesus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Platichthys flesus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  4. Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]