Storting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Storting
Stortinget
Herb StortingStortinget
Państwo  Norwegia
Rodzaj jednoizbowy
Kierownictwo
Przewodniczący Stortingu Olemic Thommessen
Wiceprzewodniczący Stortingu Marit Nybakk, Kenneth Svendsen, Svein Roald Hansen, Ingjerd Schou, Line Henriette Hjemdal
Struktura
Struktura StortingStortinget
Liczba członków 169
Stowarzyszenia polityczne Koalicja

Opozycja

Ordynacja Ordynacja proporcjonalna
Ostatnie wybory 9 września 2013
Siedziba
Siedziba StortingStortinget
Strona internetowa
Norwegia
Godło Norwegii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Norwegii

Wikiprojekt Polityka

Storting (norw. Stortinget) – jednoizbowy parlament Królestwa Norwegii. Najwyższy organ władzy politycznej w Norwegii, ma władzę ustawodawczą oraz sprawuje kontrolę nad rządem. Wybierany co 4 lata, liczy 169 posłów (do 2005 r. - 165). W ciągu trwania kadencji Storting nie może zostać rozwiązany. Storting jest jednoizbowy. Jednak do 2009 r. na pierwszym posiedzeniu posłowie dzielili się na dwie grupy, pracujące nad projektami ustaw osobno. Były to Lagting (1/4 posłów) oraz Odelsting (3/4 posłów). Podział izby na dwie części został zniesiony 20 lutego 2007 r. [1]Mandaty przydzielane są według systemu proporcjonalnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Storting po raz pierwszy został powołany w roku 1814, na mocy konstytucji z Eidsvoll, która proklamowała niepodległość Norwegii. Początkowo wybory odbywały się przy dużym cenzusie majątkowym, jednak od 1898 posłów do norweskiego parlamentu wybiera się w głosowaniu powszechnym. W roku 1937 została wprowadzona 4-letnia kadencja parlamentu.

Obecny skład Stortingu[edytuj | edytuj kod]

Ostatnie wybory do Stortingu zostały przeprowadzone w Norwegii 14 września 2009. Do parlamentu weszło 7 partii. Trzy centrolewicowe partie tworzące koalicję rządową od 2005 (Norweska Partia Pracy, Norweska Partia Centrum oraz Socjalistyczna Partia Lewicy) utrzymały większość miejsc w parlamencie. Zdobyły 86 mandatów, co umożliwiło premierowi Jensowi Stoltenbergowi zachowanie stanowiska szefa rządu.

Partia Głosy % M-ca
Norweska Partia Pracy (Arbeiderpartiet - Ap) 35,4 64
Partia Postępu (Fremskrittspartiet - Fp) 22,9 41
Norweska Partia Konserwatywna (Høyre - H) 17,2 30
Norweska Partia Centrum (Senterpartiet - SP) 6,2 11
Norweska Socjalistyczna Partia Lewicy (Sosialistisk Venstreparti - SV) 6,2 11
Chrześcijańsko-Demokratyczna Partia Norwegii (Kristelig Folkeparti - KrF) 5,5 10
Norweska Partia Lewicy (Venstre - V) 3,9 2
Razem 100 169

Przewodniczący Stortingu[edytuj | edytuj kod]

Imię i nazwisko od do Partia
Gunder Anton Jahren[2] marzec 1926 30 czerwca 1926 Høyre
Carl Joachim Hambro 10 stycznia 1927 10 stycznia 1934 Høyre
Johan Nygaardsvold 11 stycznia 1934 20 marca 1935 Partia Pracy
Carl Joachim Hambro 21 marca 1935 10 kwietnia 1940 Høyre
Fredrik Monsen 10 grudnia 1945 10 stycznia 1949 Partia Pracy
Gustav Natvig-Pedersen 11 stycznia 1949 10 stycznia 1954 Partia Pracy
Einar Gerhardsen 10 stycznia 1954 22 stycznia 1955 Partia Pracy
Oscar Torp 24 stycznia 1955 1 maja 1958 Partia Pracy
Nils Langhelle 8 maja 1958 30 września 1965 Partia Pracy
Bernt Ingvaldsen[3] 8 października 1965 1 października 1972 Høyre
Leif Granli 2 października 1972 30 września 1973 Partia Pracy
Guttorm Hansen 9 października 1973 30 września 1981 Partia Pracy
Per Hysing-Dahl 8 października 1981 30 września 1985 Høyre
Jo Benkow 9 października 1985 30 września 1993 Høyre
Kirsti Kolle Grøndahl 11 października 1993 30 września 2001 Partia Pracy
Jørgen Kosmo 9 października 2001 30 września 2005 Partia Pracy
Thorbjørn Jagland 10 października 2005 30 listopada 2009 Partia Pracy
Dag Terje Andersen 8 grudnia 2009 nadal Partia Pracy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.stortinget.no
  2. Carl Joachim Hambro, Høyre był tymczasowym przewodniczącym Stortingu od 30 czerwca 1926 do 10 stycznia 1927
  3. Sverre Bernhard Nybø, Høyre była tymczasowym przewodniczącym Stortingu od 17 listopada do 29 listopada 1969