Stowarzyszenie Pisarzy Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stowarzyszenie Pisarzy Polskich
Stowarzyszenie Pisarzy Polskich - znak graficzny (z archiwum SPP)
Stowarzyszenie Pisarzy Polskich - znak graficzny (z archiwum SPP)
Prezes Sergiusz Sterna-Wachowiak
Profil działalności nauka, edukacja, oświata i wychowanie, kultura, sztuka, ochrona dóbr kultury i tradycji.
Rok założenia 1989
Nr KRS 0000121411
Data rejestracji 5 lipca 2002
Rodzaj stowarzyszenia Stowarzyszenie
Siedziba Warszawa, Polska
Członkowie 960
Zasięg Polska
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 87/89
00-079 Warszawa
Strona internetowa

Stowarzyszenie Pisarzy Polskich – polskie stowarzyszenie zrzeszające pisarzy.

Nawiązuje w swojej intencji do tradycji Związku Zawodowego Literatów Polskich, powstałego w 1920 z inicjatywy Stefana Żeromskiego, a także do działań środowisk literackich w kraju i za granicą, podejmowanych w obronie godności i suwerenności literatury narodowej, praw ludzkich i swobody tworzenia.

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Powstanie SPP w Warszawie w 1989 było możliwe dzięki przemianom historyczno-społecznym w Polsce. Do utworzonej w 1984 roku, nielegalnej organizacji przystąpiła większość najwybitniejszych pisarzy, byłych członków ZLP, którzy - po rozwiązaniu przez władze w stanie wojennym w 1983 Związku Literatów Polskich - nie zdecydowali się wstąpić do reaktywowanej wkrótce potem organizacji pisarskiej pod tą samą nazwą, nie chcąc w ten sposób firmować działania władz PRL. Statut SPP głosi, że instytucję tę "tworzyli pisarze podtrzymujący niezależne życie literackie i kulturalne w stanie wojennym i po bezprawnym rozwiązaniu Związku Literatów Polskich w 1983 roku".

Rejestracja SPP nastąpiła w 1989 roku, a oficjalny założycielski zjazd Stowarzyszenia odbył się w Warszawie 31 maja 1989. Wybrano wówczas Zarząd Główny (z Janem Józefem Szczepańskim jako prezesem), w składzie niemal identycznym jak przed rozwiązaniem dawnego Związku Literatów Polskich. Większość niezrzeszonych pisarzy z Polski i przebywających na emigracji, zgłosiła akces w szeregi Stowarzyszenia. Legitymację nr 1 otrzymał Czesław Miłosz.

Oddziały[edytuj | edytuj kod]

Aktualnie Stowarzyszenie posiada jedenaście oddziałów - w Warszawie, Lublinie, Katowicach, Krakowie, Wrocławiu, Szczecinie, Gdańsku, Bydgoszczy, Łodzi, Olsztynie, Poznaniu.

Dom Literatury, siedziba Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Warszawa, 9 sierpnia 2006
Dom Literatury, ul. Krakowskie Przedmieście 87/89, Warszawa
Julia Hartwig, Wisława Szymborska i Anna Polony - jedno ze spotkań organizowanych przez SPP, Warszawa, 8 maja 1993

Władze[edytuj | edytuj kod]

Władzami naczelnymi Stowarzyszenia są: Zjazd Delegatów, Zarząd Główny, Główna Komisja Rewizyjna, Główny Sąd Koleżeński. Najwyższą władzą Stowarzyszenia Pisarzy Polskich jest Zjazd Delegatów. Do zadań i kompetencji Zarządu Głównego należy reprezentowanie Stowarzyszenia i koordynowanie jego działalności, a także w szczególności: ochrona moralnych i materialnych interesów pisarzy, wykonywanie uchwał Walnego Zjazdu Delegatów, określenie kompetencji Prezydium Zarządu Głównego oraz czuwanie nad tokiem ogólnych spraw organizacyjnych, kierowanie sprawami gospodarczymi Stowarzyszenia, wspieranie finansowe oddziałów i klubów, przyjmowanie i skreślanie członków w trybie przewidzianym statutem, zwoływanie Zjazdu Delegatów i składanie sprawozdania ze swojej działalności. Zarząd Główny jest uprawniony do dokonywania czynności prawnych w imieniu Stowarzyszenia.

Dotychczasowi prezesi Stowarzyszenia Pisarzy Polskich: Jan Józef Szczepański, Andrzej Braun, Ludmiła Marjańska, Marian Grześczak, Janusz Odrowąż-Pieniążek, Piotr Wojciechowski, Janusz Krasiński.

Władze Stowarzyszenia wybierane są na 3-letnią kadencję podczas zjazdów SPP (ostatni odbył się w dniach 11-12 czerwca 2011 r.). Obecnie - od roku 2008 - prezesem stowarzyszenia jest Sergiusz Sterna-Wachowiak.

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Siedziba Stowarzyszenia mieści się w Domu Literatury, przy ul. Krakowskie Przedmieście 87/89 (I piętro), niedaleko Placu Zamkowego w Warszawie, w Kamienicy Leszczyńskich - wzniesionej ok. 1660 r. dla lekarza królewskiego Jana Pastoriusa, od 1666 r. stanowiącej własność prymasa Mikołaja Prażmowskiego, przebudowanej w XIII wieku dla rodziny Leszczyńskich (projekt: Jakub Fontana), spalonej w 1939 r. a odbudowanej w latach 1948-1949; najbardziej ekspresyjnej fasady rokokowej w Warszawie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Materiały Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Warszawie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]