Stowarzyszenie Umarłych Poetów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stowarzyszenie Umarłych Poetów
Dead Poets Society
Gatunek dramat
Data premiery Ziemia 2 czerwca 1989
Polska 7 października 1990
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 127 min.
Reżyseria Peter Weir
Scenariusz Tom Schulman
Muzyka Maurice Jarre
Zdjęcia John Seale
Scenografia Wendy Stites
Montaż William M. Anderson
Lee Smith
Produkcja Steven Haft
Wytwórnia Touchstone Pictures
Silver Screen Partners IV
Dystrybucja Buena Vista Pictures
Nagrody Oscar w 1989 roku za scenariusz oryginalny

Stowarzyszenie Umarłych Poetów (ang. Dead Poets Society) – amerykański dramat filmowy z 1989 roku w reżyserii Petera Weira. Na podstawie scenariusza tego filmu Nancy H. Kleinbaum napisała książkę o takim samym tytule.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Jest jesień roku 1959. Do szkoły z ogromnymi tradycjami przybywa nowy nauczyciel języka angielskiego John Keating. Gromadka młodych uczniów Akademii Weltona trafia pod jego opiekę. Keating dobrze zna realia Weltona – jest absolwentem tej szacownej uczelni. Akademii przyświecają cztery złote zasady: Tradycja, Honor, Dyscyplina i Doskonałość, będące zarazem synonimem bezdusznego systemu edukacji.

Ekscentryczny profesor wnosi w szacowne mury ekskluzywnej uczelni ducha poezji, miłości życia i, co najważniejsze, niechętnie tu widzianą umiejętność samodzielnego myślenia. Zainspirowani przez niego chłopcy odnawiają tytułowe Stowarzyszenie Umarłych Poetów – sekretny związek, w którym odkrywają piękno zapomnianych utworów, a także prawo do marzeń, wolności i buntu. Zasada Carpe diem – chwytaj dzień, chwytaj chwilę, zaczyna rządzić ich własnym życiem, zrywają z podwładną rolą potulnych dzieci swoich rodziców. Zaczynają realizować swoje marzenia, pragnienia. Neil zakochuje się w teatrze i pragnie zostać aktorem. Pomimo zakazu ze strony ojca występuje w sztuce Szekspira Sen nocy letniej. Gdy ojciec dowiaduje się o tym, zamierza usunąć go z Welton z myślą o zapisaniu go do Akademii Wojskowej. Neilowi sprawia to ból i tej samej nocy popełnia samobójstwo.

Keating zostaje oskarżony przez dyrekcję szkoły o spowodowanie tragedii i zostaje wyrzucony z pracy. Jego uczniowie jednak na zawsze czują się odmienieni. Keating zawsze chciał, by go nazywano "Kapitanem" – ze względu na wiersz Walta Whitmana pt. O Captain! My Captain!. Tymi też słowami uczniowie pożegnają swego niezwykłego nauczyciela.

W filmie pojawiają się fragmenty poezji takich twórców jak (obok Walta Whitmana): Alfred Tennyson, John Keats, George Gordon Byron oraz Abraham Cowley.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film zdobył szereg nagród filmowych.

Najważniejszą z nich – Oscary w 1989 roku – zdobył w kategorii scenariusz oryginalny, dla Toma Schulmana, (nominowany był w 4 kategoriach).

Film otrzymał też następujące nagrody:

  • ASCAP Film and Television Music Awards 1990,
  • BAFTA Awards 1990,
  • Casting Society of America, USA 1990
  • Cezar (Francja) – w 1991,
  • David di Donatello Awards 1990,
  • Golden Screen, Niemcy 1991,
  • Guild of German Art House Cinemas 1991,
  • Italian National Syndicate of Film Journalists 1990,
  • Joseph Plateau Awards 1990,
  • Political Film Society, USA 1990,
  • 6. Warszawski Tydzień Filmowy 1990 (obecnie Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy) – Zwycięzca Plebiscytu Publiczności
  • Young Artist Awards 1990.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]