Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Symbol Stowarzyszenia Wspierania Władzy Cesarskiej
Kadra Stowarzyszenia Wspierania Władzy Cesarskiej. Pierwszy od prawej - Yoriyasu Arima

Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej (jap. 大政翼賛会 Taisei-yokusankai?) – stowarzyszenie powstałe w Japonii 12 października 1940 r., istniejące do 13 czerwca 1945. Zajęło miejsce rozwiązanych partii politycznych. Zgodnie z zasadą monopartyjności miało koordynować na terenie całego kraju działalność administracyjną i polityczną zmierzającą do osiągnięcia "celów cesarstwa". Wszelkie różnice zdań miały ulec zniwelowaniu dla dobra jednej, wspólnej sprawy.

Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej było wzorowane na partii nazistowskiej, lecz pod względem składu i stylu działania wykazywało zasadnicze różnice. Było mechanizmem, przy pomocy którego przywódcy usiłowali stworzyć pozory ogólnonarodowej zgody. Nie miało kadry aktywnych działaczy i jedynie w niewielkim stopniu odwoływało się do zgromadzeń i przemówień. Działało drogą nacisków społecznych, dławiąc niezadowolenie i formując jednomyślne poparcie dla rządu. Cała jego struktura nie służyła czynnej kontroli społecznej, a jedynie zwalczaniu opozycji, niewiary wobec wojennych celów i nacjonalistycznych dogmatów.

Wysiłki mobilizacyjne, którymi kierowało Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej, były podejmowane w trzech płaszczyznach:

  • Mobilizacja narodowa - dążenie do całkowitego ujednolicenia frontu wewnętrznego. W ramach tej mobilizacji cały kraj został objęty siecią małych związków sąsiedzkich (tonari-gumi).
  • Mobilizacja na rzecz celu państwowego - polegała na dążeniu do połączenia wszystkich ośrodków działalności politycznej, społecznej i kulturalnej w kraju. Zmuszano je do włączenia się do kampanii i przemawiania zgodnym chórem.
  • Mobilizacja duchowa - ujednolicenie poglądów i jednomyślne popieranie haseł szowinizmu i nacjonalizmu. W tym celu operowano hasłami "drogi cesarskiej", "ducha Yamato", "misji cesarskiej", i sloganami "cały świat pod jednym dachem", "jedność rządów i religii". Otwarcie występowano przeciwko światu zachodniemu i starano się wymazywać wpływy Zachodu z życia Japończyków (filmy zagraniczne znikały z repertuarów kin, usuwano napisy w języku angielskim z dworców kolejowych, zarzucano grę w golfa na rzecz rodzimego łucznictwa). Nowy podręcznik szkolny zatytułowany Podstawy państwowości japońskiej (jap. 国体の本義 Kokutai no hongi?) zaszczepiał młodzieży wiarę w mity związane z dziejami Japonii i w sintoistyczne dogmaty o boskości cesarza, o wyjątkowości narodu japońskiego i o posłannictwie Japonii do zjednoczenia świata i jej roli pomostu pomiędzy Wschodem i Zachodem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • John Whitney Hall: Japonia od czasów najdawniejszych do dzisiaj. Warszawa: PIW, 1979. ISBN 83-06-00205-9.