Strajk studentów Politechniki Ateńskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pomnik ofiar pacyfikacji politechniki, Drama

Strajk studentów Politechniki Ateńskiej – protest studentów Politechniki Ateńskiej przeciwko juncie czarnych pułkowników, trwający w dniach 14-17 listopada 1973. Bezpośrednią przyczyną zajść było aresztowanie grupy studentów obchodzących 6. rocznicę śmierci Jeoriosa Papandreu. Strajk został ostatecznie stłumiony przy użyciu wojska 17 i 18 listopada 1973. Według rozbieżnych szacunków, przedstawianych odpowiednio przez rząd i opozycję, ofiarą pacyfikacji padło od 25 do 200 osób[1].

Przebieg protestu[edytuj | edytuj kod]

Strajk studentów Politechniki Ateńskiej wybuchł 14 listopada 1973, gdy policja aresztowała kilku studentów Uniwersytetu Ateńskiego za uczestnictwo w nielegalnej demonstracji upamiętniającej 6. rocznicę śmierci Jeoriosa Papandreu[2]. Ok. pięciu tysięcy[1] studentów politechniki rozpoczęło strajk okupacyjny w jej obiektach. Za pomocą posiadanej radiostacji wezwali mieszkańców miasta do strajku powszechnego i obalenia junty. Początkowo policja nie reagowała na wystąpienie[2].

16 listopada 1973 na ulicach miasta wybuchły zamieszki, organizowane spontanicznie przez grupy młodych ludzi, w czasie których doszło do ataków na policjantów i aktów wandalizmu. Dopiero informacja o tym miała skłonić premiera Spyrosa Markezinisa do podjęcia decyzji o stłumieniu strajku przy pomocy wojska. W nocy z 16 na 17 listopada 1973 budynki politechniki zostały otoczone. Po dwugodzinnych negocjacjach dowodzący wojskami nakazał rozbicie bramy wjazdowej na teren kampusu uczelni i pacyfikację protestujących, podczas której zginęło ok. 25 osób[2]. Opozycja kwestionowała tę liczbę, podawaną przez rząd, twierdząc, że padło nawet 200 ofiar śmiertelnych[1]. Dalsze kilkaset osób zostało rannych, zaś ok. 2400 - aresztowanych[1].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia na Politechnice Ateńskiej przekonały radykalnie prawicowe skrzydło wśród oficerów greckich o błędności taktyki politycznej obranej przez prezydenta Papadopulosa, opowiadającego się za stopniową liberalizacją reżimu. W nocy z 23 na 24 listopada 1973 został on uwięziony w areszcie domowym, nowym prezydentem został gen. Fedon Gizikis, zaś faktyczną władzę w kraju objął kierujący aparatem represji gen. Dimitrios Joannidis[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Brzeziński A.: Grecja. Warszawa: TRIO, 2002, s. 177. ISBN 83-88542-30-3.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 619-620. ISBN 83-08-03819-0.