Strajk studentów Politechniki Ateńskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pomnik ofiar pacyfikacji politechniki, Drama

Strajk studentów Politechniki Ateńskiej w dniach 14-17 listopada 1973 był protestem przeciwko autorytarnemu wojskowego rządowi czarnych pułkowników. Bezpośrednią przyczyną wybuchu protestu było aresztowanie grupy studentów obchodzących 6. rocznicę śmierci Jeoriosa Papandreu. Protest został ostatecznie stłumiony przy użyciu wojska 17 i 18 listopada 1973. Według rozbieżnych szacunków, przedstawianych odpowiednio przez rząd i opozycję, ofiarą pacyfikacji padło od 25 do 200 osób[1].

Przebieg protestu[edytuj | edytuj kod]

Strajk studentów Politechniki Ateńskiej wybuchł 14 listopada 1973, gdy policja aresztowała kilku studentów Uniwersytetu Ateńskiego za uczestnictwo w nielegalnej demonstracji upamiętniającej 6. rocznicę śmierci Jeoriosa Papandreu[2]. Ok. pięciu tysięcy[1] studentów politechniki rozpoczęło strajk okupacyjny w jej obiektach. Przy pomocy posiadanej radiostacji wezwali mieszkańców miasta do strajku powszechnego i obalenia junty. Zdaniem Tadeusza Czekalskiego początkowo policja nie reagowała na wystąpienie[2].

Zdaniem Czekalskiego 16 listopada 1973 na ulicach miasta wybuchły zamieszki, organizowane spontanicznie przez grupy młodych ludzi, w czasie których doszło do ataków na policjantów i aktów wandalizmu. Dopiero informacja o tym miała skłonić premiera Spyrosa Markezinisa do stłumienia strajku przy pomocy wojska. W nocy z 16 na 17 listopada 1973 budynki Politechniki zostały otoczone. Po dwugodzinnych negocjacjach dowodzący wojskami nakazał rozbicie bramy wjazdowej na teren kampusu uczelni i pacyfikację protestujących, podczas której tej samej nocy zginęło ok. 25 osób[2]. Opozycja kwestionowała tę liczbę, podawaną przez rząd, twierdząc, że padło nawet 200 ofiar śmiertelnych[1]. Dalsze kilkaset osób zostało rannych, zaś ok. 2400 - aresztowanych[1].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia na Politechnice Ateńskiej przekonały radykalnie prawicowe skrzydło wśród oficerów greckich o błędności taktyki politycznej obranej przez prezydenta Papadopulosa, opowiadającego się za stopniową liberalizacją reżimu. W nocy z 23 na 24 listopada 1973 został on uwięziony w areszcie domowym, nowym prezydentem został gen. Fedon Gizikis, zaś faktyczną władzę w kraju objął kierujący aparatem represji gen. Dimitrios Joannidis[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Brzeziński A.: Grecja. Warszawa: TRIO, 2002, s. 177. ISBN 83-88542-30-3.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 619-620. ISBN 83-08-03819-0.