Strategia stabilna ewolucyjnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Strategia stabilna ewolucyjnie to w teorii gier taka strategia, że jeśli (prawie) wszyscy gracze ją stosują, to żadnemu z nich nie opłaca się zmiana strategii na inną. Strategia ta wcale nie musi być globalnie optymalna. Np. strategia bezinteresownej pomocy innym nie jest ewolucyjnie stabilna, ponieważ jeśli któryś gracz zmieni strategię na wykorzystywanie pomagających, uzyska nad nimi przewagę. Gracz po graczu, w końcu prawie wszyscy odeszliby od tej strategii.

W analizie konkurencji wewnątrzgatunkowej strategię stabilną ewolucyjnie zaproponowali John Maynard Smith i George R. Price.

Strategie[edytuj | edytuj kod]

Macierz wygranych osobników stosujących strategię agresora (A) i ustępującego (U)
(W - wartość wzrostu dostosowania w wyniku wygrania konfliktu; S - wartość spadku dostosowania w efekcje przegrania konfliktu)

A U
A W/2-S/2 W
U 0 W/2

Strategia agresora[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ agresorzy w starciu ze sobą mają równe szanse, to w połowie przypadków każdy z nich wygrywa W jednostek dostosowania, równocześnie w połowie przypadków przegra ponosząc stratę S. Zatem zmiana dostosowania wynosi W/2-S/2.

Strategia ustępującego[edytuj | edytuj kod]

Osobnik ustępujący przy spotkaniu z agresorem nic nie wygrywa, ale też nie traci, bo nie podejmuje walki (zmiana dostosowania równa 0). Przy spotkaniu dwóch ustępujących osobników, konflikt rozwiązywany jest przez przypadek (każdy z nich ma 50% szansę wygranej), ponadto nie dochodzi do walki, więc W/2.

Strategia legalisty[edytuj | edytuj kod]

Największa możliwa wygrana to wygrana agresora z ustępującym: pełny zysk W i żadnych strat. Dlatego w razie konfliktu najlepiej zastraszyć przeciwnika, by nie podjął walki. Dlatego każdemu uczestnikowi konfliktu zależy by nie dać się zastraszyć, ale też i nie wdawać się w konflikt z silniejszym, bo nie daje to szans na wygraną. Strategia legalisty jest następująca: jeśli jesteś pierwszy na jakimś terytorium lub przy zasobie, zachowuj się jak agresor, jeśli jesteś drugi, ustępuj. Strategia legalisty podważa tezę, że do utrzymania prawa własności potrzebna jest zorganizowana społeczność, wymiar sprawiedliwości i organy ścigania[1]. Dane empiryczne dowodzą, że strategia legalisty jest powszechna w przyrodzie[2].

Inne strategie[edytuj | edytuj kod]

Oprócz strategii agresora (jastrzębia - "zawsze atakuj i walcz ile sił"), ustępującego (gołębia - "zawsze uciekaj zaatakowany"), legalisty (dżentelmena - "walcz gdy cię napadną") wyróżniono wśród wilków jeszcze np. strategie chuligana - atakuj kogo popadnie i uciekaj zaatakowany oraz tzw. dżentelmena z wyskokami - zachowuj się jak legalista ale od czasu do czasu atakuj losowo wybranego przeciwnika.

Przypisy

  1. Argasiński, K. 2009. Metody teorii gier ewolucyjnych. Kosmos 58: 443–458
  2. Łomnicki, A. 2014. Ekologia ewolucyjna, s. 81 PWN, ISBN 9788301173173

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. Krzanowska i in.: Zarys mechanizmów ewolucji. PWN, Warszawa 2002, ISBN 8301118865
  • A. Hoffman: Wokół ewolucji. PIW, Warszawa 1983, ISBN 8306009304

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]