Strefa Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej
Strefa Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej, Wielki Wschodnioazjatycki Obszar Dobrobytu (jap. 大東亜共栄圏 Dai-tōa-kyōeiken?) - japońskie plany utworzenia w 1940 r. z podbitych państw oraz z zajętych europejskich posiadłości w Azji Południowo-Wschodniej, bloku państw będących w rzeczywistości podporządkowaną Japonii strefą okupacyjną.
Historia [edytuj]
Jednym z pomysłodawców stworzenia "Strefy Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej" był generał Hachirō Arita, który wówczas był ministrem spraw zagranicznych Japonii. Stworzył on ideę "Wielkiej Azji Wschodniej" (大東亜, Dai-tō-a). 1 sierpnia 1940 r. minister spraw zagranicznych Yosuke Matsuoka ogłosił powstanie Strefy Wspólnego Dobrobytu. Miała ona służyć Japończykom w podporządkowaniu sobie terenów bogatych w surowce, niezbędne do dalszego prowadzenia wojny na Pacyfiku.
Strefa miała obejmować Chiny, Koreę, Tajlandię, Birmę, Wietnam, Laos, Kambodżę, Malaje oraz Indonezję. Władzę w poszczególnych państwach miała sprawować Japońska Cesarska Armia albo kolaboranckie lub marionetkowe rządy. Dzięki hasłom takim jak "Azja dla Azjatów", podsycano antykolonialne nastroje w krajach Azji Wschodniej. Tego typu panazjatycka propaganda wmawiała, że Japończycy nie podbijają, a wyzwalają Azjatów, którzy są niewoleni przez białych kolonizatorów. Usprawiedliwiano w ten sposób zaborczą politykę Japonii.
Idea "Strefy Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej" upadła wraz z kapitulacją Japonii.
Bibliografia [edytuj]
- Kempeitai - japońska tajna policja, Raymond Lamont-Brown
- Anglojęzyczna Wikipedia Greater East Asia Co-Prosperity Sphere (ang.)
