Strikeout

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zapolowy Adam Dunn (wówczas w Cincinnati Reds) wykonuje nieudany zamach na narzuconą przez miotacza piłkę.

Strikeout (w skrócie SO lub K) – w baseballu i softballu wyeliminowanie (wyautowanie) pałkarza po narzuceniu trzech strike'ów, przed narzuceniem czterech balli (narzut wykonany poza strefę strike'ów).

Strike następuje wtedy gdy:

  1. pałkarz wykonał nieudany zamach na narzut miotacza (w tym przypadku narzut ten może być wykonany poza strefę strike)
  2. miotacz narzucił piłkę w strefę strike'ów
  3. pałkarz zalicza faul (wybicie piłki poza pole gry), jeśli ma mniej niż dwa strike'i

Rekordowe osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej strikeoutów w jednym meczu MLB - 21 - wykonał Tom Cheney (Washington Senators) w trwającym 16 zmian spotkaniu przeciwko Baltimore Orioles w 1962 roku[1].

W regularnym, 9-zmianowym meczu rekordzistami są dwaj zawodnicy: Roger Clemens, który dwukrotnie uzyskał 20 strikeoutów (w 1986 i 1996 roku), oraz Kerry Wood (1998)[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Strikeout Records (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 13 listopada 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zasady. baseball.pl. [dostęp 26 sierpnia 2012].