Stronnictwo Pracy
| Stronnictwo Pracy | |
| Lider | Wojciech Korfanty (1937–1939), Karol Popiel (1939–1946), Tadeusz Michejda (1946–1950) |
| Data założenia | 10 października 1937 |
| Data rozwiązania | 1950 (w kraju) |
| Deklarowana ideologia polityczna |
chrześcijańska demokracja |
| Barwy | lazur (błękit) |
Stronnictwo Pracy – polska chadecka partia polityczna działająca w II RP, na emigracji (od 1939 do 1990) oraz w pierwszych latach Polski Ludowej (1945–1950).
Historia [edytuj]
Stronnictwo Pracy powstało 10 października 1937 w wyniku połączenia Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji, Narodowej Partii Robotniczej i Związku Hallerczyków. Pierwszym prezesem partii został Wojciech Korfanty. W czasie II wojny światowej SP (krypt. Romb) wchodziło w skład rządów RP na uchodźstwie. Trzej politycy stronnictwa pełnili funkcję Delegata Rządu na Kraj: Cyryl Ratajski (1940–1942), Jan Jankowski (1943–1945)i Jerzy Braun (1945).
Po wojnie partia ta wznowiła działalność w Polsce poprzez połączenie konspiracyjnego SP i Stronnictwa Zrywu Narodowego. Była reprezentowana w TRJN, Krajowej Radzie Narodowej i lokalnych radach narodowych, a także w administracji państwowej. Wobec infiltrowania przez agentów UB Zarząd Główny Stronnictwa Pracy 18 lipca 1946 postanowił zawiesić działalność partii, jednak część SP uległa wobec komunistów działała w Polsce do 1950, gdy niewielka grupa jej członków wraz z prezesem Tadeuszem Michejdą wstąpiła do Stronnictwa Demokratycznego.
Stronnictwo reprezentowane na emigracji przez nieliczną grupę członków działało na emigracji jako tzw. niezależne Stronnictwo Pracy. Czołowym jego działaczem był Hugon Hanke, który jako premier rządu emigracyjnego wrócił do PRL, co wywołało skandal na emigracji.
12 lutego 1989 Stronnictwo Pracy zostało reaktywowane w kraju (początkowo pod nazwą "Chrześcijańsko-Demokratyczne Stronnictwo Pracy").
Prezesi partii [edytuj]
- 1937–1939: Wojciech Korfanty
- 1939–1946: Karol Popiel
- 1946–1950: Tadeusz Michejda
