Stronnictwo Prawicy Narodowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stronnictwo Prawicy Narodowej – polska partia polityczna o profilu konserwatywnym i ziemiańskim, działająca w latach 1907–1937, utworzona w Krakowie jako kontynuacja środowisk stańczyków[1] i podolaków[2]. Pierwszym prezesem został wybrany ziemianin Zdzisław hr. Tarnowski.

W trakcie I wojny światowej prezentowało orientację proaustriacką. Okresowo (1918–1920) działało pod nazwą Stronnictwo Budowy Zjednoczonej Polski. W Sejmie Ustawodawczym jego posłowie tworzyli Klub Pracy Konstytucyjnej[2], liczący w połowie 1919 18 parlamentarzystów[3]. W 1922 partia utraciła reprezentację w Sejmie[4]. W 1927 SPN weszło do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, zachowując pewną autonomię organizacyjną. W 1937 przekształcone w Stronnictwo Zachowawcze[2]. Prezesem został Adolf Bniński. Do wybuchu wojny Stronnictwo nie podjęło żywszej działalności.

Działaczami partii byli m.in. Michał Bobrzyński[2], Franciszek Salezy Potocki, Adam Romer, Jan Kanty Steczkowski, Władysław Stesłowicz, Zdzisław Tarnowski, Władysław Marian Zawadzki.

Przypisy

  1. Stronnictwo Prawicy Narodowej. pwn.pl. [dostęp 2012-12-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Stronnictwo Prawicy Narodowej. portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2012-12-16].
  3. Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski. 1914–1945, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 60
  4. Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski. 1914–1945, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 142