Stronniczość mediów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
„Daisy”, reklama telewizyjna stworzona dla reelekcji prezydenta USA Lyndona B. Johnsona. Wyemitowana tylko raz jest uważana za najbardziej kontrowersyjną i jedną z najbardziej skutecznych reklam politycznych w historii USA[1]

Stronniczość mediów polega na systematycznym faworyzowaniu przez mass media jednego stanowiska, gdzie działania te służą korporacjom medialnym, rządom lub partiom politycznym, tym samym wzmacniają jeden układ interesów, a osłabiają układ alternatywny. Stronniczość jest ważna o tyle, o ile wpływa na postawy i zachowania ludzi. Samo stwierdzenie stronniczości nie dowodzi jeszcze wpływu mediów na odbiorców, ale może przyczyniać się do wzmacniania lub osłabiania układów władzy, światopoglądów, postaw lub preferencji politycznych odbiorców[2]. Dystrybucja i kontrola informacji politycznych jest jednym z atrybutów i mechanizmów władzy[3].

Najczęściej występujące formy stronniczości wykorzystywane do manipulacji mediami to np. reklama wyborcza, korporacjonizm, mainstream, sensacja medialna, cenzura i tendencyjność przekazu medialnego.

W zapobieganiu stronniczości mediów ważny jest profesjonalizm dziennikarski (badania: D. Hallina i P. Mancini), którego rozszerzeniem jest kultura zawodowa dziennikarzy. Na profesjonalizm dziennikarski składają się np. autonomia zawodowa, normy profesji i służba publiczna. Wysoką kulturę zawodową, a jednocześnie profesjonalizm powinien cechować brak lub niski poziom ingerencji w procesy polityczne, krytyczny stosunek do władzy, nastawienie na realizację interesu obywateli, obiektywizm i oparcie na faktach, kierowanie się uniwersalnymi wartościami oraz idealizm w doborze środków do osiągania celów[4].

W roku 2012 Komitet Obrony Dziennikarzy (Committee to Protect Journalists) uznał, że najbardziej stronnicze są media w następujących krajach: Erytrea, Korea Północna, Syria, Iran, Gwinea Równikowa, Uzbekistan, Birma, Arabia Saudyjska, Kuba i na Białorusi[5].

Przypisy

  1. The Wall Street Journal, Ken Kurson, The Nuclear Option [1].
  2. Street J., Mass media, polityka, demokracja, tłum.Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego. Kraków 2006, s. 15.
  3. Lukes S.: Power.
  4. Dobek – Ostrowska B., Polski system medialny na rozdrożu.
  5. CPJ:reports [2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Street J.: Mass media, polityka, demokracja, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego. Kraków 2006.
  • Lukes S.: Power: a radical view, the Macmillan Press Ltd 1981.
  • Dobek-Ostrowska B.: Polski system medialny na rozdrożu. Media w polityce, polityka w mediach, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich: Stronniczość mediów-przegląd badań [3]