Stronniczość mediów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
"Daisy", reklama telewizyjna stworzona dla reelekcji prezydenta USA Lyndona B. Johnsona. Wyemitowana tylko raz, we wrześniu 1964 roku jest uważana za najbardziej kontrowersyjną i jedną z najbardziej skutecznych reklam politycznych w historii USA[1]

Stronniczość mediów (ang. Media bias)– polega na systematycznym faworyzowaniu przez mass media jednego stanowiska, gdzie działania te służą korporacją medialnym (ang. Mainstream media), rządom lub partią politycznym, tym samym wzmacniają jeden układ interesów, a osłabiają układ alternatywny. Stronniczość jest ważna o tyle, o ile wpływa na postawy i zachowania ludzi. Samo stwierdzenie stronniczości nie dowodzi jeszcze wpływu mediów na odbiorców, ale może przyczyniać się do wzmacniania lub osłabiania układów władzy, światopoglądów, postaw lub preferencji politycznych odbiorców[2]. Dystrybucja i kontrola informacji politycznych jest jednym z atrybutów i mechanizmów władzy[3].

Najczęściej występujące formy stronniczości wykorzystywane do manipulacji mediami to np. reklama wyborcza, korporacjonizm, mainstream, sensacja medialna (ang. Sensationalism), cenzura i tendencyjność (ang. Concision (media studies)) przekazu medialnego.

W zapobieganiu stronniczości mediów ważny jest profesjonalizm dziennikarski (badania: D. Hallina i P. Mancini), którego rozszerzeniem jest kultura zawodowa dziennikarzy. Na profesjonalizm dziennikarski składają się np. autonomia zawodowa, normy profesji i służba publiczna. Wysoką kulturę zawodową, a jednocześnie profesjonalizm powinien cechować brak lub niski poziom ingerencji w procesy polityczne, krytyczny stosunek do władzy, nastawienie na realizację interesu obywateli, obiektywizm i oparcie na faktach, kierowanie się uniwersalnymi wartościami oraz idealizm w doborze środków do osiągania celów[4].

W roku 2012 Komitet Obrony Dziennikarzy (Committee to Protect Journalists) uznał, że najbardziej stronnicze są media w następujących krajach: Erytrea, Korea Północna, Syria, Iran, Gwinea Równikowa, Uzbekistan, Birma, Arabia Saudyjska, Kuba i na Białorusi[5].

Przypisy

  1. The Wall Street Journal, Ken Kurson, The Nuclear Option [1]
  2. Street J.,Mass media, polityka, demokracja, tłum.Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego. Kraków 2006, s.15
  3. Lukes S.: Power
  4. Dobek – Ostrowska B., Polski system medialny na rozdrożu
  5. CPJ:reports [2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Street J.,Mass media, polityka, demokracja, tłum.Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielońskiego. Kraków 2006.
  • Lukes S.: Power: a radical view, the Macmillan Press Ltd 1981.
  • Dobek – Ostrowska B., Polski system medialny na rozdrożu. Media w polityce, polityka w mediach, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich: Stronniczość mediów-przegląd badań [3]