Strumień indukcji magnetycznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Strumień indukcji magnetycznej (również: strumień indukcji pola magnetycznego) – strumień pola dla indukcji magnetycznej.

Strumień przepływający przez powierzchnię S jest zdefiniowany jako iloczyn skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni S.

Indukcja.svg

Dla powierzchni płaskiej i jednorodnego pola magnetycznego wzór na strumień ma postać:

\phi = \vec{B} \cdot \vec {S} = B S \cos \alpha

gdzie

\vec{B} – wektor indukcji magnetycznej,
\vec{S}wektor powierzchni S,
\alpha – kąt między wektorami \vec{B} i \vec{S}.

Dla dowolnej powierzchni:

\phi = \int\limits_S \vec{B} \cdot \vec{dS} = \int\limits_S B dS \cos \alpha

gdzie \vec{dS} jest wektorem nieskończenie małego fragmentu dS powierzchni S.

Jednostką strumienia indukcji magnetycznej jest weber (Wb).

Strumień indukcji magnetycznej przyjmuje wartość maksymalną, gdy wektor indukcji magnetycznej jest prostopadły do powierzchni a najmniejszą (równą 0), gdy jest do niej równoległy.

Strumień pola magnetycznego przechodzący przez powierzchnię zamkniętą jest równy zero. Wynika to z faktu, że nie istnieją źródła pola magnetycznego w postaci pojedynczych biegunów magnetycznych (monopoli magnetycznych).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]