Strumień indukcji magnetycznej

Strumień indukcji magnetycznej (również: strumień indukcji pola magnetycznego) jest strumieniem pola dla indukcji magnetycznej.

Strumień przepływający przez powierzchnię S jest zdefiniowany jako iloczyn skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni S.

Dla powierzchni płaskiej i jednorodnego pola magnetycznego wzór na strumień ma postać:

$\phi = \vec{B} \cdot \vec {S} = B S \cos \alpha$

gdzie

$\vec{B}$ – wektor indukcji magnetycznej,

$\vec{S}$ – wektor powierzchni S,

$\alpha$ – kąt między wektorami $\vec{B}$ i $\vec{S}$.

Dla dowolnej powierzchni:

$\phi = \int\limits_S \vec{B} \cdot \vec{dS} = \int\limits_S B dS \cos \alpha$

gdzie $\vec{dS}$ jest wektorem nieskończenie małego fragmentu dS powierzchni S.

Jednostką strumienia indukcji magnetycznej jest weber (Wb).

Strumień indukcji magnetycznej przyjmuje wartość maksymalną, gdy wektor indukcji magnetycznej jest prostopadły do powierzchni a najmniejszą (równą 0), gdy jest do niej równoległy.

Strumień pola magnetycznego przechodzący przez powierzchnię zamkniętą jest równy zero. Wynika to z faktu, że nie istnieją źródła pola magnetycznego w postaci pojedynczych biegunów magnetycznych (monopoli magnetycznych).

Zobacz też

• indukcja magnetyczna
• magnetyzm
• równania Maxwella