Strzępiak poszarpany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strzępiak poszarpany
Inocybe lacera T31.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina strzępiakowate
Rodzaj strzępiak
Gatunek strzępiak poszarpany
Nazwa systematyczna
Inocybe lacera (Fr.) P. Kumm.
Führ. Pilzk. (Zwickau): 79 (1871)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Inocybe lacera BŻ5 (3).JPG
Inocybe lacera BŻ5 (4).JPG
Owocniki pojawiają się już w maju, często grupkami

Strzępiak poszarpany (Inocybe lacera (Fr.) P. Kumm.) – gatunek grzybów z rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji: Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi według Index Fungorum[1].

Nazwę polską podał Stanisław Chełchowski w 1898, używał też nazwy bedłka poszarpana[2]. Niektóre synonimy łacińskie[3]:

  • Inocybe lacera var. helobia Kuyper 1986
  • Inocybe lacera var. lacera (Fr.) P. Kumm. 1871
  • Inocybe lacera var. regularis Kuyper 1986
  • Inocybe lacera var. rhacodes (J. Favre) Kuyper 1986
  • Agaricus lacerus Fr. 1821
  • Inocybe lacera f. heterospora J. Favre ex Bon 1988
  • Inocybe lacera f. subsquarrosa F.H. Møller 1945

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 1-6 cm, u młodych okazów stożkowato-wypukły z niewielkim tępym garbkiem,u starszych płaski. Brzeg kapelusza podwinięty, później wyprostowany. Powierzchnia sucha, u młodych okazów gładko-włóknista u starszych włókienkowata, na koniec włókienkowato-łuseczkowata. Łuseczki często (zwłaszcza na szczycie kapelusza) odstające[4]. Kolor od szarobrązowego przez ochrowobrązowy do brązowego. Na brzegu długo utrzymują się resztki zasnówki[5].

Blaszki

Młode brudnobiałe, starsze mięsnobrązowe, na koniec brązowe. Ostrza blaszek jaśniejsze[5]. Przy trzonie są zatokowato wycięte[4].

Trzon

Wysokość 3–5 cm, grubość 3–5 mm, walcowaty, pełny, bez bulwy, czasami o nieco zwężonej podstawie. Powierzchnia tej samej barwy co kapelusz, lub nieco jaśniejsza i pokryta drobnymi włókienkami[4].

Miąższ

W kapeluszu ma kolor biały do białokremowego, w trzonie jest brązowawy. Ma delikatny smak i zapach podobny do spermy[5].

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników brązowy. Zarodniki gładkie i silnie wydłużone, czasami posiadające niewielki dzióbek. Czasami zdarzają się zarodniki z nieregularnymi wklęśnięciami. Rozmiar: 11-16(18) × 14,5-5,5(7,5) μm. Metuloidy o wrzecionowatym kształcie i rozmiarach: 50-65 × 12-20 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Występuje głównie na półkuli północnej, najwięcej stanowisk podano z Ameryki Północnej i Europy, ale występuje także w Azji i w południowo-wschodniej Australii[6]. Owocnikuje od maja do października. Rośnie głównie w lasach iglastych i mieszanych, na obrzeżach dróg, na glebie piaszczystej lub gliniastej, czasami na wypaleniskach. Typowym miejscem jego występowania jest naga, osypująca się ziemia na obrzeżach dróg, szczególnie biegnących w wąwozach[4]. Jest gatunkiem piaskolubnym (psammofil), często można go było spotkać na Pustyni Błędowskiej. W odróżnieniu od większości grzybów jego owocniki często pojawiają się w miejscach suchych, słonecznych i podczas upalnych dni[7]. W Polsce występuje na obszarze całego kraju i jest pospolity[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy[2]. Dla ludzi grzyb trujący; zatrucia muskarynowe[5].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

  • strzepiak rzepowaty (Inocybe napipes). Różni się promieniście włóknistym kapeluszem i wyraźną bulwą na trzonie[5].
  • strzępiak słodkogorzki (Inocybe dulcamara). Kapelusz ma odcień oliwkowy i nie posiada postrzępionych, odstających włókienek[5].
  • strzępiak wełnisty (Inocybe lanuginosa). Ma ciemniejszy kolor i trzon pokryty włóknami i łuskami. Rośnie w wilgotnych miejscach[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Andrzej. Nespiak: Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe). Warszawa - Kraków: PWN, 1990. ISBN 83-01-08749-8.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2014-04-18].
  7. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.