Studia pierwszego stopnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Studia pierwszego stopnia (dawniej: studia licencjackie albo studia inżynierskie) – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia.

Studia pierwszego stopnia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Studia pierwszego stopnia kończą się w Polsce uzyskaniem tytułu zawodowego licencjata lub inżyniera. Absolwent studiów pierwszego stopnia, po obronie pracy dyplomowej, w świetle ustawy Polska Klasyfikacja Edukacji (PKE), zdobywa wykształcenie wyższe zawodowe.

Nauka na studiach pierwszego stopnia wymaga uprzedniego ukończenia szkoły średniej oraz zdania matury i kończy się obroną pracy dyplomowej. Studia licencjackie trwają co najmniej sześć semestrów, a studia inżynierskie co najmniej siedem semestrów. Ukończenie tych studiów pozwala kontynuować naukę na studiach drugiego stopnia[1].

Jest to typ studiów powszechnie przyjęty w zachodnioeuropejskich systemach edukacyjnych. Tytuł licencjata jest odpowiednikiem angielskiego bachelor i francuskiego licence.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Na podstawie informacji opublikowanych w http://www.studialicencjackie.edu.pl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365).
  • Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie rodzajów tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów i wzorów dyplomów oraz świadectw wydawanych przez uczelnie (Dz. U. z 2009 r. Nr 11, poz. 61; sprost. Dz. U. Nr 47, poz. 387).
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Edukacji (Dz. U. Nr 98, poz. 895).