Sturmgeschütz IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sturmgeschütz IV (StuG IV)
Działo StuG IV w Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych
Działo StuG IV w Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Krupp-Gruson
Typ pojazdu działo pancerne
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (dowódca, kierowca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 19431945
Egzemplarze 1108 + 31 ( przebudowane z czołgów )
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 4-suwowy, 12-cylindrowy widlasty Maybach HL 120TRM o mocy 300 KM
Transmisja mechaniczna 6 + 1
Poj. zb. paliwa 300 l
Pancerz spawany z płyt walcowanych, grubość: 10 – 80 mm
Długość 6,70 m
Szerokość 2,95 m
Wysokość 2,20 m (w zależności od wersji)
Masa 23 000 kg
Nacisk jedn. 0,8 KG/cm²
Osiągi
Prędkość 35 – 40 km/h (po drodze)
Zasięg 210 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,90 m
Ściany (wys.) 0,60 m
Kąt podjazdu 30º
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata 75mm StuK40 L/48
1 karabin maszynowy MG 34 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sturmgeschütz IV (StuG IV, SdKfz 167) – niemieckie samobieżne, szturmowe działo pancerne z okresu II wojny światowej. Charakteryzowało się dobrymi warunkami trakcyjnymi, miało sprawdzone działo kalibru 75 mm oraz niską sylwetkę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo jedynym typem działa szturmowego (niem. Sturmgeschütz) będącego na uzbrojeniu niemieckiej Panzerwaffe (tj. broni pancernej) był StuG III produkowany na podwoziu czołgu średniego PzKpfw III. Późniejsze próby tych dział, jak i udany chrzest bojowy sprawiły, że ten typ uzbrojenia został doceniony. Rozwój wydarzeń sprawił, że w firmie Krupp złożono zamówienie w 1942 na opracowanie na podwoziu 9/BW, czyli czołgu PzKpfw. IV Ausf. G, nowego działa szturmowego. W 1943 roku powstał prototyp działa szturmowego, w którym wykorzystano wspomniane podwozie czołgu PzKpfw. IV.

Działa szturmowe Stug IV miały standardowe opancerzenie dział StuG III. Modyfikacji uległo tylko stanowisko kierowcy, które zostało umieszczone w stanowisku przed nadbudową kadłuba. W późniejszym okresie działa otrzymały zdalnie sterowany karabin maszynowy na wierzchu nadbudówki - na luku ładowniczego (tzw. rundumsfeuer MG 34) i wyrzutnię granatów odłamkowych w celu ochrony własnej przed piechotą przeciwnika (tzw. Nahverteidigungswaffe, niem. - broń obrony bezpośredniej). Od razu zakładano wykorzystanie sprawdzonej nadbudówki działa StuG III - zyskując tym samym czas i środki na wdrożenie nowego wzoru uzbrojenia. Pojazd otrzymał nazwę: 7,5 StuK L/48 auf Fgst PzKpfw IV Sd Kfz 167 - Sturmgeschütz IV.

Pokaz nowego działa szturmowego zaplanowano na 6 grudnia 1943 roku. Pokaz zakończył się powodzeniem - nowy projekt został zaakceptowany i rozpoczęto planowanie produkcji seryjnej. 16 grudnia Hitler polecił rozpoczęcie produkcji seryjnej, która była prowadzona w zakładach Nibelungenwerke i Krupp od grudnia 1943 r. do stycznia 1944 r. Wyprodukowano 31 pojazdów przebudowanych z czołgów i 1108 pojazdów seryjnych.

Poszczególne elementy były produkowane przez:

  • podwozie i układ jezdny: zakłady Krupp-Gruson AG w Magdeburgu-Buckau,
  • wanna kadłuba: firma Böhler w Kapfenbergu, Eisenwerke Oberdonau w Linzu w Austrii, Krupp w Essen i Eisenhüttenverein w Bochum,
  • pancerna nadbudowa: zakłady Branderburgische Eisenwerke,
  • armaty: 7,5 cm StuK 40 L/48 kalibru 75mm: zakłady Wimag z Berlina i Skoda w Pilznie.

W 2008 r. dobrze zachowane działo Sturmgeschütz IV (z zaledwie 211 km na liczniku) wyciągnięto z rzeki Rgielewki w gminie Grzegorzew. Wydobyty wóz bojowy wzbogacił kolekcję Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu. W roku 2009 wyremontowano działo do stanu jezdnego. Inne tego typu działo wymagające odrestaurowania znajduje się w Muzeum Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej - wydobyte z bagna otaczającego rzekę Sępolenkę w Przepałkowie z rejonu, w którym ugrzązło więcej pojazdów w trakcie ucieczki niemieckich czołgów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]