Styl wspinaczki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Styl wspinaczki – szerokie pojęcie obejmujące ogólną ocenę całokształtu środków, tak materialnych jak i intelektualnych, zaangażowanych w pokonanie drogi wspinaczkowej.

Od początków wspinania sposób pokonania danego problemu był uważany za równie istotny jak sam jego fakt. Początkowo wyróżniano przejścia bez przewodników jako szczególnie wartościowe. W miarę gromadzenia wiedzy i doświadczeń oraz pojawiania się wyspecjalizowanych środków technicznych pojęcie stylu ewoluowało.

Współcześnie powszechnie przyjęte jest docenianie minimalizacji użytych ułatwień czego najdobitniejszym wyrazem jest powstanie nieco żartobliwej koncepcji "nago i boso".

W zakresie wielowyciągowych dróg wspinaczkowych o górskim charakterze wyróżniamy obecnie następujące style:

W zakresie ogólnej koncepcji działania w terenie o charakterze skałkowym:

  • styl francuski (sportowy)
  • styl brytyjski (tradycyjny)
  • styl saksoński (piaskowcowy)

Ze względu na wcześniejszą znajomość drogi i podejście do asekuracji:

  • OS - on sight, po polsku zwany od strzału - polega na czystym, tj. bez odpadnięcia lub obciążania liny, przejściu drogi bez jej znajomości. Korzystanie z podpowiedzi, uprzednia lustracja drogi lub obserwacja innych wspinaczy są niedozwolone. Odmianą OS jest Flash (czasami uznawany za oddzielny styl) - podobnie jak przy OS drogę należy przejść w ciągu, lecz dopuszczane jest korzystanie z doświadczeń innych (podpowiedź, opis drogi).
  • RP - red point czyli czerwony punkt. Podobnie jak przy OS należy przejść drogę w ciągu, ale w razie odpadnięcia należy zjechać/zostać opuszczonym do najbliższego nohand rest, tj. miejsca odpoczynku bez użycia rąk. Po wypięciu liny z przelotów powyżej, można kontynuować wspinaczkę.
  • RK - Rotkreuz czyli czerwony krzyż - podobnie jak przy RP po odpadnięciu należy zjechać do najbliższego nohanda i stamtąd kontynuować wspinaczkę. Nie trzeba wypinać liny z przelotów powyżej, więc część drogi pokonywana jest na wędkę.
  • AF - all free, french free - dopuszczalne jest obciążenie liny, wielokrotne próby na najtrudniejszych odcinkach drogi.
  • PP - pink point, pre protection czyli różowy punkt. Podobne jak RP, należy przejść całą drogę w jednym ciągu, a w razie odpadnięcia zjechać do najbliższego nohand resta. Podstawową różnicą jest fakt, że linę wpina się do uprzednio przygotowanych przelotów (zamiast zakładania samemu punktów asekuracyjnych).
  • TR - top rope czyli na wędkę. Lina asekurująca wspinacza biegnie na górę, przechodzi przez stanowisko i wraca do stojącego na dole partnera. Przejście drogi w tym stylu nie jest obecnie uznawane za klasyczne, jednak z uwagi na najmniejsze ryzyko urazów, wspinaczka na wędkę ma znaczenie w treningu, patentowaniu drogi, oraz we wspinaczkowej rekreacji, szczególnie u osób początkujących. Na komercyjnych ścianach wspinaczkowych najwięcej osób wspina się właśnie na wędkę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]