Stypa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stypa (też uczta pogrzebowa, konsolacja, od j. łac. consolatio – ulga, pociecha) – u Słowian uroczysta uczta organizowana z powodu śmierci kogoś bliskiego lub znanej osoby, wojownika albo wodza. Uczty takie organizowano na cmentarzach zwanych żalnikami, co u Słowian wschodnich i południowych przetrwało w postaci połączonych z ucztowaniem obchodów Zaduszek.
Dzisiejsza nazwa uroczystego poczęstunku pochodzi od łacińskiego słowa stipis, które oznaczało składkową ofiarę i jednocześnie drobny pieniążek wkładany zmarłym w usta.
Zobacz też[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
- Brückner A. Stypa // Brückner A. Słownik etymologiczny języka polskiego. − Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927. − S. 524.
- Linde S.B. Stypa // Linde S.B. Słownik języka polskiego. − Lwów: Druk. Zakładu im. Ossolińskich, 1859. − T. 5. R-T. − S. 494.
- Fischer A. Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego. − Lwów: Nakł. Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1921. − 440 s.
