Sułtanat Bahmanidów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sułtanat Bahmanidów ok. 1470 r.

Sułtanat Bahmanidów – państwo muzułmańskie w Indiach ze stolicą w Gulbardze, a potem w Bidarze.

Założył je namiestnik sułtana delhijskiego Muhammada Tughlaka, Ala ad-Din Bahmani. Był on pochodzenia perskiego. Jego secesja miała miejsce w 1347 roku i za jego rządów państwo przeżywało szczyt swej świetności. Szachowie Bahmanidzcy stale toczyli walki z hinduskim państwem Widżajanagar, które próbowało uzyskać supremację w Dekanie. W roku 1376 wybuchła wojna domowa, w 1378 krwawo stłumiona przez wojska Da'ude Szacha. Na przełomie XV i XVI w. sułtanat Bahmanidów rozpadł się na pięć niezależnych księstw.