Su-5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Su-5
Su-5
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Suchoj
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu 6 kwietnia 1945
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik tłokowy Klimow M-107A (WK 107A)
1 x motorjet WRDK
Ciąg 1225 kW (WK 107A)
3 kN (WRDK)
Wymiary
Rozpiętość 10,56 m
Długość 8,51 m
Wysokość 3,53 m
Powierzchnia nośna 17 m²
Masa
Własna 2954 kg
Startowa 3804 kg
Osiągi
Prędkość maks. 810 km/h (na wys. 7800 m)
Prędkość wznoszenia 11,9 m/s
Pułap praktyczny 12 000 m
Zasięg 600 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x działko NS-23 mm (100 pocisków)
2 x karabin Berezin UB 12,7 mm (200 pocisków)
Użytkownicy
 ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Su-5 (ros. Су-5) – radziecki samolot myśliwski o mieszanym napędzie tłokowym wspomaganym silnikiem odrzutowym typu motorjet, skonstruowany pod koniec II wojny światowej w biurze konstrukcyjnym Suchoja. Pozostał na etapie prototypu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Su-5 jest typowym przykładem samolotów powstających jako doraźne rozwiązanie wynikające z potrzeby chwili. Pod koniec II wojny światowej radzieckie myśliwce zaczęły ustępować swoją prędkością najnowszym samolotom hitlerowskiej rzeszy. Pojawiły się również pierwsze niemieckie konstrukcje z napędem odrzutowym i rakietowym, Messerschmitt Me 262 i Messerschmitt Me 163, a radziecki przemysł lotniczy na tym etapie swojego rozwoju nie był w stanie szybko zbudować sprawnego silnika odrzutowego, radykalnie poprawiającego maksymalną szybkość samolotów nim napędzanych. Postanowiono zatem sięgnąć po rozwiązanie zastępcze, jakim był prosty w swojej konstrukcji silnik odrzutowy napędzany silnikiem tłokowym; taki układ konstrukcyjny nazywany jest motorjet. Pracę nad samolotem podjęto w biurze konstrukcyjnym Pawła Suchoja, podobne prace prowadzono również w biurze Mikojana i Guriewicza (samolot I-250). Powstały prototyp samolotu Su-5 oblatany został w kwietniu 1945 roku, jednak w lipcu tego samego roku silnik tłokowy maszyny uległ poważnej awarii. Dalsze próby z samolotem przerwano i już ich nie kontynuowano, jako że zainteresowanie napędem mieszanym radykalnie spadło.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Su-5 (oznaczenie wewnętrzne I-107) był jednomiejscowym, wolnonośnym dolnopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji. Skrzydło o obrysie dwutrapezowym (poszerzone przy kadłubie). Kadłub o konstrukcji półskorupowej z opancerzoną kabiną pilota. Usterzenie klasyczne, wolnonośne. Podwozie główne, dwugoleniowe z pojedynczymi kołami chowane do wnęk w skrzydłach, z tyłu kółko ogonowe. Układ napędowy składał się z dwunastocylindrowego, chłodzonego cieczą silnika tłokowego Klimow M-17A napędzającego czterołopatowe śmigło o średnicy 2,9 metra oraz silnika WRDK (powietrzny odrzutowy silnik sprężarkowy) który znajdował się w tylnej części kadłuba wraz z dyszą wylotową umieszczoną pod usterzeniem.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Samolot uzbrojony był w 23 mm działko NS-23 strzelające przez piastę śmigła i dwa karabiny maszynowe 12,7 mm UB zamontowane nad silnikiem tłokowym strzelające poprzez śmigło.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]