Suchanówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 55°32′11″N 37°39′57″E/55,536389 37,665833

Budynki klasztoru św. Katarzyny w Widnoje (2011), dawne więzienie śledcze NKWD i Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR (MGB)

Suchanówka (ros. Сухановская особорежимная тюрьма, oficjalnie: "Obiekt Specjalny Nr 110", ros. Спецобъект № 110) – specjalne więzienie śledcze NKWD utworzone w 1938 roku w celu przetrzymywania "szczególnie groźnych wrogów władzy radzieckiej" w pobliżu miasta Widnoje koło Moskwy, na terenie dawnego klasztoru św. Katarzyny (ros. Свято-Екатерининский монастырь), od 1946 roku użytkowane przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR (MGB), a od 1954 roku przez KGB. W 1958 roku obiekt przekształcono w szpital więzienny, a w 1992 roku zwrócono Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Obecnie mieści się w nim klasztor św. Katarzyny. Nazwa więzienia pochodzi od XVIII-wiecznego zespołu dworskiego Suchanowo, położonego niedaleko klasztoru.

Suchanówka była uważana za najcięższe więzienie NKWD ze względu na stosowanie tortur w czasie prowadzonych tam śledztw. Niektóre pokoje przesłuchań zostały wyposażone w specjalne urządzenia do tortur. Więzienie było przeznaczone dla ok. 150–160 więźniów. Wśród funkcjonariuszy NKWD przesłuchujących więźniów w okrutny sposób był m.in. Bogdan Kobułow, w 1953 roku skazany na śmierć i rozstrzelany.

W okresie Wielkiej Czystki w latach 30. XX wieku w Suchanówce więziono m.in. Dmitrija Bystroletowa, Michaiła Trillisera, Michaiła Frinowskiego i ludowego komisarza bezpieczeństwa państwowego Nikołaja Jeżowa, aresztowanego w 1939 roku. Ok. trzech tygodni spędził w niej aresztowany pisarz Izaak Babel, po czym został przewieziony do więzienia na Łubiance. Przebywał tam również reżyser teatralny Wsiewołod Meyerhold. Jednym z nielicznych znanych więźniów, którzy przeżyli pobyt w Suchanówce bez zapadania na chorobę psychiczną, był Alexander Dolgun, pracownik ambasady amerykańskiej w Moskwie aresztowany w 1948 roku przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR[1]. Urządzenia do tortur zdemontowano i zniszczono na podstawie tajnego rozkazu nr 0068 z 4 kwietnia 1953 roku.

Przypisy

  1. A. Dolgun, P. Watson, Alexander Dolgun's Story: An American in the Gulag, New York 1975 (ISBN 0-394-49497-0)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L. Gołowkowa, Сухановская тюрьма. Спецобъект 110, Moskwa 2009 (ISBN 978-5-7157-0232-6)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]