Suche dni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Suche dni (dni kwartalne) – w tradycji Kościoła katolickiego kwartalne dni postu obejmujące środę, piątek i sobotę[1], obchodzone na początku każdej z czterech pór roku, tj.:

  • po I niedzieli wielkiego postuDni modlitw o ducha pokuty – od środy po pierwszej niedzieli wielkiego postu do soboty przed drugą niedzielą wielkiego postu (luty – marzec)
  • po Uroczystości Zesłania Ducha ŚwiętegoDni modlitw o powołania do służby w Kościele przypadający na czwarty tydzień Wielkanocy (maj – czerwiec). Do roku 1095 przypadały na okres od drugiej środy czerwca.
  • po Święcie Podwyższenia Krzyża Świętego (14 września) – Dni modlitw za dzieci, młodzież i wychowawców (trzeci tydzień września).
  • po Wspomnieniu św. Łucji (13 grudnia) – Dni modlitw o życie chrześcijańskie rodzin (trzeci tydzień Adwentu w grudniu).

Obchody te winny służyć odnowie duchowej wiernych, poprzez obchody liturgiczne, praktyki pokutne i akcje duszpasterskie.

Obchodzenie suchych dni nie jest obecnie wymagane prawem kanonicznym, ich termin i formę obchodzenia może określić lokalny ordynariusz. Do czasów Soboru Watykańskiego II obowiązywał w te dni post ścisły.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gerald O'Collins SJ, Edward G. Farrugia SJ: LEKSYKON pojęć teologicznych i kościelnych. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2002.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]