Sucre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Boliwii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Sucre
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Boliwia
Departament Chuquisaca
Data założenia 1539
Burmistrz Verónica Berríos
Wysokość 2 790 m n.p.m.
Populacja (2013)
• liczba ludności

351 917
Nr kierunkowy 04
Położenie na mapie Boliwii
Mapa lokalizacyjna Boliwii
Sucre
Sucre
Ziemia 19°02′S 65°15′W/-19,033333 -65,250000Na mapach: 19°02′S 65°15′W/-19,033333 -65,250000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa

Sucrekonstytucyjna stolica Boliwii, leży na wysokości około 2700 m n.p.m. u stóp Kordyliery Centralnej.

Przed podbojem hiszpańskim była to osada indiańska zwana Charcas, na której miejscu w 1538 r. konkwistador Pedro Anzures założył miasto Chuquisaca, przemianowane później na Ciudad de la Plata Noevo Toledo. W 1642 utworzono tu jeden z pierwszych uniwersytetów w Ameryce. Po stłumieniu powstania antyhiszpańskiego w 1809 r. miasto było głównym w tym regionie ośrodkiem militarnym Hiszpanów. W 1839 r. La Platę przemianowano na Sucre na cześć generała Antonio José de Sucre, pierwszego prezydenta Boliwii. Odtąd jest też stolicą konstytucyjną. Ludność miasta wynosi 194,9 tys. (2001).

Miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Historyczne miasto Sucrea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ kulturowe
Spełniane kryterium IV
Charakterystyka #566
Regionb Ameryka Łacińska
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1991
na 15. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • katedra;
  • zabytkowe budynki - Casa de la Libertad i Palacio de la Glorieta;
  • klasztor franciszkański;
  • klasztor San Felipe Negri.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Skarby świata : 890 pomników kultury i przyrody z Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN SA, 2010, s. 460. ISBN 978-83-01-16333-4.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy