Suita
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Suita [z fr. następstwo, kolejność] – cykl utworów instrumentalnych. Początki suity można znaleźć w muzyce renesansu, jednak rozwinęła się ona dopiero w baroku, ukształtowana przez klawesynistów francuskich. W różnych postaciach przetrwała do XX wieku.
- Suita barokowa lub partita – szereg tańców, zwykle w następującej kolejności: allemande, courante, sarabanda i gigue, często jednak rozszerzana o inne tańce (np. passepied, menuet, gawot) lub ustępy nietaneczne (np. burleska, scherzo, aria, sinfonia). Zobacz muzyczne formy taneczne.
- Suita romantyczna – najczęściej szereg miniatur połączonych treścią programową lub zbiór fragmentów muzycznych pochodzących z baletu albo opery.
- Suita rockowa – długi utwór rockowy (lub kilka połączonych utworów), zwykle z gatunku rocka progresywnego lub symfonicznego, składający się w większej części z krótszych fragmentów mniej lub bardziej spójnych stylistycznie. Jest zwykle utworem tematycznym.
Spis treści |
[edytuj] Przykłady suit
[edytuj] w baroku
- Jan Sebastian Bach
- Cztery suity orkiestrowe (C-dur, h-moll, D-dur i D-dur), BWV 1066-1069,
- Sześć suit angielskich na klawesyn, BWV 807-811,
- Sześć suit francuskich na klawesyn, BWV 812-817,
- Sześć partit na klawesyn, BWV 825–830;
- Sześć suit na wiolonczelę solo, BWV 1007-1012;
- Georg Friedrich Händel
- 8 Suites de Pièces pour le Clavecin (8 Suit klawesynowych) HWV 426–433,
- 9 Suites de Pièces pour le Clavecin (9 Suit klawesynowych) HWV 434–442.
- Water Music
- Music for the Royal Fireworks
[edytuj] w muzyce romantycznej
- Piotr Czajkowski – Suita z muzyki do baletu Dziadek do orzechów
- Edvard Grieg – Peer Gynt – dwie suity z muzyki do dramatu Henryka Ibsena
[edytuj] w muzyce impresjonistycznej
- Claude Debussy – Suita bergamaska (Suite bergamasque, 1888)
- Maurice Ravel – Nagrobek Couperina (Le Tombeau de Couperin, 1917)
[edytuj] suity rockowe
- The Beatles - "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" 1967
- Armia – Ultima Thule 2005
- Budka Suflera – Szalony koń 1975
- Emerson, Lake & Palmer – Tarkus 1971
- Exodus – Ten najpiękniejszy dzień 1980
- Edge of Sanity – Crimson 1996
- Frank Zappa – Lumpy Gravy 1968
- Green Day – Homecoming 2004
- Genesis – Supper's Ready 1972
- King Crimson – Lizard 1970
- Marillion – Grendel 1982
- Mike Oldfield – Tubular Bells 1973, Ommadawn 1975
- Pink Floyd – Atom Heart Mother 1970, Echoes 1971, Shine on You Crazy Diamond 1975
- Queen – Queen II 1974
- Rick Wakeman – The Six Wives of Henry VIII 1972
- Riverside – Second Life Syndrome 2005
- Skaldowie – Krywaniu, Krywaniu 1973
- The Appleseed – Broken Lifeforms (Three Little Gates) 2006
- The Beatles – Abbey Road Medley (druga strona płyty Abbey Road) 1968
- Yes – Tales from Topographic Oceans 1973
- Museo Rosenbach – Zarathustra 1973 (pięcioczęściowy utwór tytułowy)
- Rush - 2112 1976 (siedmioczęściowy utwór tytułowy)
[edytuj] w muzyce elektronicznej
- Jean-Michel Jarre – "Rendez-Vous" 1986, "Equinoxe" 1977, "Oxygene" 1976, "Oxygene 7-13" 1997, "Magnetic Fields" 1981, "Music for Supermarkets" 1983, "Chronologie" 1993, "En Attendant Cousteau"(47-minutowy utwór tytułowy) 1990, "Calypso 1-3"(22-minutowy utwór z albumu "En Attendant Cousteau") 1990
- Kraftwerk – "Autobahn"(22-minutowy utwór tytułowy) 1974, "Ananas Symphonie"(13-minutowy utwór z albumu "Ralf und Florian") 1973, "Kling Klang"(17-minutowy utwór z albumu "Kraftwerk 2") 1972
- Kitaro – "Kojiki" 1990
- Vangelis – "Heaven and Hell" 1975
- Marek Biliński – "E≠mc²" (21-minutowy utwór tytułowy) 1984
[edytuj] Bibliografia
- ABC Form Muzycznych, Danuta Wójcik, Musica Iagellonica, Kraków 1997, ISBN 83-7099-061-4
- Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6