Sulęcin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w woj. lubuskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Sulęcin
Herb Flaga
Herb Sulęcina Flaga Sulęcina
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat sulęciński
Gmina Sulęcin
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1244
Burmistrz Michał Deptuch
Powierzchnia 8,56 km²
Wysokość 70 - 120 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

10 355
1165,8 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 95
Kod pocztowy 69-200
Tablice rejestracyjne FSU
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Sulęcin
Sulęcin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sulęcin
Sulęcin
Ziemia 52°27′N 15°07′E/52,450000 15,116667Na mapach: 52°27′N 15°07′E/52,450000 15,116667
TERC
(TERYT)
4081007044
Urząd miejski
ul. Lipowa 18
69-200 Sulęcin
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Sulęcin (niem. Zielenzig) – miasto powiatowe w woj. lubuskim, w powiecie sulęcińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Sulęcin.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 10 355 mieszkańców[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od nazwy rodowej Sulęta (por. imiona Sulimir, Sulisław). Wzmiankowane od XIII wieku (1244 jako Zulenche, 1286 Sulenzec, 1289 Sulenzhit, 1347 Zcullentzk, 1575 Zyllenzig).

Nazwę Suliencz wymienia również w Rocznikach Królestwa Polskiego spisanych w latach 1455–1480 polski kronikarz Jan Długosz. O miejscowości jako o zamku Suliniec wspomina również polski historyk Marcin Kromer.[2] W 1945 używano urzędowo formy Cielęcin[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 8,56 km²[4].

Miasto leży w Województwie lubuskim, w dolinie rzeki Warty na jej dopływem Postomią. Otaczjący je krajobraz jest charkterystyczny dla Pojezierza Lubuskiego z pobliska Górą Bukowiec(227 m n.p.m.). Najbliższym dużym miastem, położonym w odległości ok. 45 kilometrów, jest Gorzów Wielkopolski. Przez miasto przebiega linia kolejowa Rzepin-Międzyrzecz i jest ono oddalone o 16 kilometrów od autostrady A2 Berlin-Poznań[5].

Miasto jest położone na wysokości od 70 do 120 m n.p.m.[potrzebne źródło]

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto rozwinęło się ze słowiańskiej osady targowej na skrzyżowaniu szlaków Frankfurt nad OdrąPoznań, Krosno OdrzańskieGorzów Wielkopolski. Do XII wieku znajdowało się we władaniu piastowskich książąt Śląska. Henryk Brodaty przekazał miasto wraz z 10 wsiami Mroczkowi z Pogorzeli, który z kolei oddał je w 1244 roku templariuszom. W 1258 roku przeszło pod panowanie brandenburskie. W 1269 roku Otto, margrabia brandenburski wzniósł w Sulęcinie zamek.

Po kasacie zakonu w XIV wieku dobra zostały przejęte przez joannitów. Władali oni miastem i okolicą aż do 1810 roku – do sekularyzacji.

Sulęcin, 1905

W 1574 roku w mieście doszło do spotkania udającego się do Warszawy orszaku Henryka Walezego z powitalną delegacją polskiej szlachty. W 1657 roku przez miasto przeszła ekspedycja odwetowa Stefana Czarnieckiego przeciwko Brandenburgii.

Znaczącą osobą w rozwoju miasta między 1918-1939 rokiem był Karl Kaiser, właściciel fabryki Elektromotoren Werke-Kaiser (obecnie funkcjonuje jedynie w Berlinie), w okresie międzywojennym usytuowana przy wyjeździe w stronę Torzymia (później teren Ursusa). Dzięki niemu zostały stworzone nowe miejsca pracy, Karl Kaiser znacząco wpłynął na rozwój Sulęcina, budując wiele obiektów użyteczności publicznej (m. in. obiekty usytuowane na Winnej Górze - obecnie SOK oraz okolica, niektóre budynki urzędów). Fundator i główny sponsor okolic Sulęcina zginął pod koniec II wojny światowej. Faktem jest również, że częstym gościem w miejscowej fabryce oraz znajdującego się w okolicy MRU był Adolf Hitler (wizytacje w latach 1936-1940).

2 lutego 1945[6] Sulęcin został zdobyty po ciężkich walkach przez wojska 1 Frontu Białoruskiego Armii Radzieckiej. Miasto w wyniku działań wojskowych nie zostało zniszczone, jednak podczas stacjonowania wojsk radzieckich zostało zniszczone w 50%, przez umyślne podpalanie najokazalszych budynków[7].

Po wojnie wschodnia część ziemi lubuskiej wraz z Sulęcinem została przyłączona do Polski. Dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[8]:

  • teren miasta
  • kościół filialny pod wezwaniem św. Mikołaja, gotycki z XIII wieku, z połowy XIV wieku, 1951 roku
  • mury obronne, średniowieczne fragmenty z XIV wieku
  • domy, pl. Czarneckiego nr 12, 15, z połowy XIX wieku; nr 13 z 1771 roku
  • dom Joanitów, ul. Młynarska 1, z XVIII wieku/XIX wieku

inne zabytki:

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez miasto przebiegają drogi wojewódzkie:

Istnieją bezpośrednie połączenia autobusowe do Poznania, Szczecina, Gorzowa Wielkopolskiego, Zielonej Góry oraz kolejowe do Rzepina i Międzyrzecza.

W 2013 przy ul. Witosa oddano do użytku sanitarne lądowisko.

Szkoły[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa im Polskich Olimpijczyków w Sulęcinie
  • Gimnazjum im Jana Pawła II w Sulęcinie
  • Zespół Szkół Licealnych i Zawodowych w Sulęcinie
  • Technikum w Sulęcinie
  • I Liceum Ogólnokształcące im Adama Mickiewicza w Sulęcinie

Sport[edytuj | edytuj kod]

Urodzeni w Sulęcinie[edytuj | edytuj kod]

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta i gminy partnerskie[11]

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  2. Władysław Jan Grabski, "300 miast wróciło do Polski. Informator historyczny", PAX, Warszawa 1960, hasło Sulęcin, str. 422.
  3. Dz.U. 1945 nr 33 poz. 196
  4. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  5. Akapit jest tłumaczenie akapitu Geografische Lage z artykułu Sulecin w niemieckojezycznej Wikipedii
  6. Informacja na stronie internetowej Urzędu Miasta Sulęcin [1] dostęp 08.11.2011
  7. Akapit jest tłumaczeniem odnośnego fragmentu arykułu Sulęcin z anglojęzycznej Wikipedii
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 13.2.13]. s. 67.
  9. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 26.08.2008].
  10. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 21 stycznia 2013.
  11. sulecin.pl: Współpraca z miastami partnerskimi (pol.). [dostęp 9 lutego 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]