Surillo patagoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Surillo patagoński
Conepatus humboldtii[1]
Gray, 1837
Surillo patagoński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina skunksowate
Rodzaj Conepatus
Gatunek surillo patagoński
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Surillo patagoński, skunks patagoński[3] (Conepatus humboldtii) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny skunksowatych.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Surillo patagoński występuje w południowej Argentynie i przyległej do niej części Chile[2][4]. Zamieszkują trawiaste i zakrzewione tereny skalistych wychodni do wysokości 200-700 m n.p.m. Spotykane również w pobliżu siedlisk ludzkich (domy, budynki)[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane (samce większe od samic)
Długość ciała 50-60 cm
Długość ogona 15-18 cm
Masa ciała 1,1-4,5 kg
Dojrzałość płciowa 10-11 miesięcy
Ciąża 9 tygodni
Liczba młodych
w miocie
3-7

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości ssak. Nogi są stosunkowo krótkie i grube. Łapy uzbrojone w długie pazury, służące do kopania w ziemi. Długi pysk o krótkich, zaokrąglonych uszach i nagim nosie. Sierść koloru czarnego. Po bokach ciała biegną białe paski, które łączą się ze sobą na czole. Gruby, puszysty ogon[6][5]. Posiada gruczoł zapachowy, wydzielający cuchnącą ciecz. Samica posiada 3 pary sutek.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi samotniczy i głównie nocny tryb życia. Poszczególne areały osobnicze nakładają się na siebie i wynoszą 9,7-16,4 ha[5][2]. W dzień odpoczywają w skalistych jamach, do których nie powracają w ciągu dnia. Porozumiewają się głównie poprzez gesty ciała[5].

Okres godowy i rozrodczy trwa prawdopodobnie w lutym i marcu. Po ciąży trwającej 9 tygodni samica rodzi 3-7 młodych (najczęściej 5). Młode odstawiane są od mleka, kiedy zaczną przyjmować regularny pokarm. Dojrzałość płciową uzyskują prawdopodobnie między 10 a 11 miesiącem życia[5].

Surillo patagoński odżywia się głównie owadami, które latem mogą stanowić 81,6% jego diety[7]. W okresie jesienno-zimowym pokarm uzupełnia małymi ssakami, padliną i owocami[5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 3 podgatunki[4][1]:

  • C. humboldtii castaneus (d'Orbigny & Gervais, 1847)
  • C. humboldtii humboldtii Gray, 1837
  • C. humboldtii proteus Thomas, 1902

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Surillo patagoński ma niewielu wrogów. Polują na niego najprawdopodobniej niektóre patki drapieżne lub sowy[5].

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[2]. Gatunek ten jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[8].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Conepatus humboldtii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Conepatus humboldtii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
  4. 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Conepatus humboldtii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 czerwca 2009]
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Shaw Weylan: Conepatus humboldtii (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 14 czerwca 2009].
  6. Humboldt's Hog-nosed Skunk (Conepatus humboldtii) (ang.). Lioncrusher's Domain. [dostęp 14 czerwca 2009].
  7. Sonia C. Zapata, Alejandro Travaini, Rolando Martínez-Peck. Seasonal feeding habits of the Patagonian hog-nosed skunk Conepatus humboldtii in southern Patagonia. „Acta Theriologica”. 46 (1), s. 97-102, Marzec 2001. 
  8. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-07-03].