Surillo patagoński
| Surillo patagoński | |
| Conepatus humboldtii[1] | |
| Gray, 1837 | |
.jpg) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | skunksowate |
| Rodzaj | Conepatus |
| Gatunek | surillo patagoński |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Surillo patagoński, skunks patagoński[3] (Conepatus humboldtii) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny skunksowatych.
Spis treści |
Występowanie i biotop [edytuj]
Surillo patagoński występuje w południowej Argentynie i przyległej do niej części Chile[2][4]. Zamieszkują trawiaste i zakrzewione tereny skalistych wychodni do wysokości 200-700 m n.p.m. Spotykane również w pobliżu siedlisk ludzkich (domy, budynki)[5].
Charakterystyka [edytuj]
| Podstawowe dane (samce większe od samic) | |
|---|---|
| Długość ciała | 50-60 cm |
| Długość ogona | 15-18 cm |
| Masa ciała | 1,1-4,5 kg |
| Dojrzałość płciowa | 10-11 miesięcy |
| Ciąża | 9 tygodni |
| Liczba młodych w miocie |
3-7 |
Wygląd [edytuj]
Średniej wielkości ssak. Nogi są stosunkowo krótkie i grube. Łapy uzbrojone w długie pazury, służące do kopania w ziemi. Długi pysk o krótkich, zaokrąglonych uszach i nagim nosie. Sierść koloru czarnego. Po bokach ciała biegną białe paski, które łączą się ze sobą na czole. Gruby, puszysty ogon[6][5]. Posiada gruczoł zapachowy, wydzielający cuchnącą ciecz. Samica posiada 3 pary sutek.
Tryb życia [edytuj]
Prowadzi samotniczy i głównie nocny tryb życia. Poszczególne areały osobnicze nakładają się na siebie i wynoszą 9,7-16,4 ha[5][2]. W dzień odpoczywają w skalistych jamach, do których nie powracają w ciągu dnia. Porozumiewają się głównie poprzez gesty ciała[5].
Okres godowy i rozrodczy trwa prawdopodobnie w lutym i marcu. Po ciąży trwającej 9 tygodni samica rodzi 3-7 młodych (najczęściej 5). Młode odstawiane są od mleka, kiedy zaczną przyjmować regularny pokarm. Dojrzałość płciową uzyskują prawdopodobnie między 10 a 11 miesiącem życia[5].
Surillo patagoński odżywia się głównie owadami, które latem mogą stanowić 81,6% jego diety[7]. W okresie jesienno-zimowym pokarm uzupełnia małymi ssakami, padliną i owocami[5].
Podgatunki [edytuj]
Wyróżnia się 3 podgatunki[4][1]:
- C. humboldtii castaneus (d'Orbigny & Gervais, 1847)
- C. humboldtii humboldtii Gray, 1837
- C. humboldtii proteus Thomas, 1902
Znaczenie [edytuj]
Surillo patagoński ma niewielu wrogów. Polują na niego najprawdopodobniej niektóre patki drapieżne lub sowy[5].
Zagrożenie i ochrona [edytuj]
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[2]. Gatunek ten jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[8].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Conepatus humboldtii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Conepatus humboldtii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
- ↑ 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Conepatus humboldtii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 czerwca 2009]
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Shaw Weylan: Conepatus humboldtii (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 14 czerwca 2009].
- ↑ Humboldt's Hog-nosed Skunk (Conepatus humboldtii) (ang.). Lioncrusher's Domain. [dostęp 14 czerwca 2009].
- ↑ Sonia C. Zapata, Alejandro Travaini, Rolando Martínez-Peck. Seasonal feeding habits of the Patagonian hog-nosed skunk Conepatus humboldtii in southern Patagonia. „Acta Theriologica”. 46 (1), s. 97-102, Marzec 2001.
- ↑ Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora, Appendices I, II and III (ang.). CITES. [dostęp 13 czerwca 2009].
