Surmia bignoniowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Surmia zwyczajna)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Surmia zwyczajna
Odmiana 'Aurea'
Odmiana 'Aurea'
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina bignoniowate
Rodzaj surmia
Gatunek surmia zwyczajna
Nazwa systematyczna
Catalpa bignonioides Walter
Fl. Carol. [Walter] 64. 1788
Mapa zasięgu
Catalpa bignonioides range map 2.png
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty typowego gatunku


Surmia bignoniowa (Catalpa bignonioides) – gatunek drzewa liściastego należący do rodziny bignoniowatych. Pochodzi z cieplejszych obszarów południowo-wschodnich rejonów USA[2]. Jest uprawiany w wielu krajach świata, również w Polsce.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Surmia bignoniowa posiada też inne nazwy. Bywa też nazywana surmią bignoniowatą, surmią zwyczajną, katalpą zwyczajną, katalpą bignoniową lub katalpą bignoniowatą.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo dorastające do około 20 m wysokości. Ma krótki pień i szeroką koronę[3].
Liście
Duże (do 20, rzadko do 25 cm długości), szerokojajowate lub sercowate, ze szczytem nagle zaostrzonym. Rzadko bywają klapowane. Blaszki zielone, za młodu nieco brązowo nabiegłe. Dojrzałe liście omszone są nieco tylko na spodzie[3].
Kwiaty
Zebrane są w licznokwiatowe wiechy do 20 cm (rzadko więcej). Kwiaty obupłciowe. Korona zrosłopłatkowa, z dzwonkowatą rurką i pięcioma łatkami, duża (do 5 cm średnicy), biała, wewnątrz z żółtymi smugami, fioletowo nakrapiana. Pręciki płodne dwa. Zakwitają w czerwcu-lipcu[3].
Owoce
Torebki – cylindryczne, długie (20–40 cm) i wąskie (do 0,8 cm średnicy), cienkościenne, przypominają strąki. Wewnątrz zawierają podłużną przegrodę i liczne nasiona z pęczkami włosków. Owoce pozostają na drzewie przez całą zimę do wiosny[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, sadzona w ogrodach i parkach jako drzewo ozdobne. Ma ładny pokrój i piękne liście, które są główną ozdobą tej rośliny przez całe lato. Ale atrakcyjne są także kwiaty i owoce.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymaga słonecznego stanowiska. Strefy mrozoodporności 5-10[2]. Lepiej rośnie na żyznej, lekkiej i przepuszczalnej glebie. Nie jest całkowicie mrozoodporna, młode drzewka należy przed zimą zabezpieczać. Typowa forma nadaje się do większych ogrodów. Do mniejszych ogrodów polecane są jej odmiany.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 'Aurea' – ma bardzo ładne, żółtozielone, sercowate i bardzo duże liście. Doskonale komponuje się z innym drzewami. Wzrost do 10 m, korona rozłożysta, zaokrąglona, kwiaty białawe.
  • 'Nana' – wolno rosnąca odmiana o koronie dorastającej do 5 m szerokości. Zwykle produkowana jest w formie piennej. Nie wytwarza kwiatów. Młode rośliny są wrażliwe na przemarzanie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. 2,0 2,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Włodzimierz Seneta: Drzewa i krzewy liściaste C. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 72-73. ISBN 83-01-11074-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  2. Katalog roślin II. Drzewa, krzewy, byliny.. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni, Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.