Suseł lamparci
| Suseł lamparci | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | żuchwowce |
| Gromada | ssaki |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | wiewiórkokształtne |
| Rodzina | wiewiórkowate |
| Podrodzina | Xerinae |
| Plemię | susły i świszcze |
| Rodzaj | Ictidomys[1] |
| Gatunek | suseł lamparci |
| Nazwa systematyczna | |
| Ictidomys tridecemlineatus[2] | |
| (Mitchill, 1821) | |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Suseł lamparci (Ictidomys tridecemlineatus) – gatunek niewielkiego gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Charakterystycznie ubarwiony ssak, zamieszkujący południową część środkowej Kanady i środkową część Stanów Zjednoczonych[4][3]. Długość ciała 11-16 cm, długość ogona 6-13 cm[5]. Osiąga masę ciała 110-140 g[6]. Suseł lamparci jest wszystkożerny. Odżywia się nasionami, trawami, bulwami. Dużą część pokarmu stanowią owady[5]. Sporadycznie spożywa też jaja ptaków, małe kręgowce oraz padlinę. Zamieszkuje wykopane przez siebie skomplikowane podziemne korytarze, zimą hibernuje (temperatura jego ciała spada wówczas do 1-3 °C[7], a częstotliwość bicia serca spada do 20 razy na minutę[6]). Sezon rozrodczy przypada na wiosnę[6]. Ciąża trwa 28-35 dni. Po tym okresie na świat przychodzi 7-14 (średnio 8-9) ślepych i bezradnych młodych. Po 6 tygodniach młode są już samodzielne i kopią własne nory[6]. Dojrzałość płciową uzyskują około pierwszego roku życia[6].
[edytuj] Podgatunki
Do niedawna suseł lamparci był zaliczany do rodzaju Spermophilus[4], lecz na podstawie badań filogenetycznych z wykorzystaniem mitochondrialnego genu cytochromu b wydzielono odrębny rodzaj Ictidomys. Do gatunku I. tridecemlineatus zalicza się nadal dziesięć podgatunków[1]:
- I. tridecemlineatus alleni Merriam, 1898
- I. tridecemlineatus arenicola A. H. Howell, 1928
- I. tridecemlineatus blanca (Armstrong, 1971)
- I. tridecemlineatus hollisteri (V. Bailey, 1913)
- I. tridecemlineatus monticola (A. H. Howell, 1928)
- I. tridecemlineatus olivaceous J. A. Allen, 1895
- I. tridecemlineatus pallidus (J. A. Allen, 1874)
- I. tridecemlineatus parvus J. A. Allen, 1895
- I. tridecemlineatus texensis Merriam, 1898
- I. tridecemlineatus tridecemlineatus (Mitchill, 1821)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Kristofer M. Helgen, F. Russell Cole, Lauren E. Helgen, And Don E. Wilson. Generic Revision in the Holarctic Ground Squirrel Genus Spermophilus. „Journal of Mammalogy”. 90 (2), s. 270-305, 2009. doi:10.1644/07-MAMM-A-309.1 (ang.).
- ↑ Ictidomys tridecemlineatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 Ictidomys tridecemlineatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus (Ictidomys) tridecemlineatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 28 lutego 2010]
- ↑ 5,0 5,1 K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
- ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 S. Petrella: Spermophilus tridecemlineatus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 28 lutego 2010].
- ↑ D. P. Streubel, J. P. Fitzegerald. Spermophilus tridecemlineatus. „Mammalian Species”. 103, s. 1-5, 21 września 1978.
